این هفته، در ساختمانی شیشه‌ای در نیویورک، همان منطق باردیگر به صحنه آمد. مسعود پزشکیان در هشتاد و یکمین مجمع عمومی سازمان ملل، پیش از آن‌که از سیاست بگوید، از انسان گفت؛ از شهادت رهبر انقلاب، از کودکان و دانش‌آموزان، از قربانیان میناب و لامرد. او جنگ را از سطح آمار و معادلات قدرت به سطح انسان بازگرداند؛ همان کاری که زینب(س) در شام کرد، وقتی به‌جای «خوارج»ی که دستگاه اموی می‌خواست، از فرزندان پیامبر(ص) و کودکان اسیر سخن گفت.اما خطبه‌ زینبی تنها سوگ نبود؛ مظلومیتی بود همراه با عزت: «فَکِدْ کیدَک، واسْعَ سعیک، وناصِبْ جهدَک، فواللهِ لا تمحو ذکرَنا». در سخنان پزشکیان نیز همین ترکیب شنیده شد. پاسخ او به ترامپ، که یک روز پیشتر از نابودی جمهوری اسلامی در صورت نرسیدن به توافق سخن گفته بود، روشن بود: ایران آماده‌ گفت‌وگوست اما زبان زور را نمی‌پذیرد. و جمله «یا امنیت را با هم می‌سازیم یا ناامنی را با هم تحمل خواهیم کرد» دعوتی بود به امنیتی که از دل منطقه برآید، نه از تحمیل بیگانگان.
بر همان تریبون اما صحنه‌ای دیگر هم رقم خورد. با آغاز سخنرانی بنیامین نتانیاهو، هیأت‌های کشورهای متعددی سالن را ترک کردند و او برای صندلی‌های خالی سخن گفت. در بیرون، معترضان جنبش «صدای یهودی برای صلح» خیابان را بستند و خواستار پایان جنگ غزه شدند و حدود صد نفرشان بازداشت شدند. پاسخ نتانیاهو تنها این بود که ترک‌کنندگان را «ترسوهای اخلاقی» بخواند و مدعی شود برخی رهبران «در خفا» از او تشکر کرده‌اند؛ سخنرانی با پشتوانه‌ موشک و هواپیما، که ناچار به تشکری پنهانی پناه می‌برد که کسی جرأت اعلامش را ندارد.