دستاورد ارزشمندی به نام داروی داخلی
ایران در صنعت داروسازی دستاوردهای بزرگی داشته است؛ دستاوردهایی که گاهی در میان بحثهای مربوط به کمبود دارو و دشواریهای تامین، کمتر دیده میشوند. امروز مردم میتوانند از داروهای پیشرفتهای استفاده کنند که در داخل کشور تولید میشوند.
دکتر وحید محلاتی - دبیر انجمن شرکتهای پخش دارو
بومیسازی فرآیندهای تولید، راهاندازی شرکتهای فعال در حوزه سلولدرمانی، ژندرمانی و تولید داروهای مختلف برای درمان سرطان، دیابت، اماس و... بخشی از توانمندیهایی که در صنعت داروسازی کشور شکل گرفته است. این پیشرفتها نشان میدهند شرکتهای دارویی ایران توانستهاند دانش و فناوری را به محصولی قابل استفاده برای بیماران تبدیل کنند اما تولید داروهای پیچیده، صرفا به در اختیار داشتن یک خط تولید محدود نمیشود. پشت هر محصول، مجموعهای از دانش تخصصی، فناوری، تجهیزات، مواد اولیه، نیروی انسانی و همکاری میان بخشهای مختلف قرار دارد. به همین دلیل، دستاوردهای امروز صنعت داروسازی را باید حاصل تلاش مجموعهای گسترده از متخصصان و نهادهای مرتبط دانست.
در عین حال، تولید دارو زنجیرهای پیوسته است و هر حلقه آن بر حلقههای دیگر اثر میگذارد. برای نمونه، تولید یک داروی شیمیایی ممکن است به تامین و انتقال مواد اولیه از کشورهای دیگر وابسته باشد. پس از آن نیز ساخت ماده مؤثره و مواد حدواسط، به دانش و امکاناتی نیاز دارد که بخشی از آن به حوزه صنایع شیمیایی و توان مالی و زیرساختی کشور مربوط میشود. این بخشها اگرچه برای تولید دارو ضروریاند اما خودشان بهتنهایی در حوزه داروسازی قرار نمیگیرند و به همکاری نزدیک با صنایع دیگر نیاز دارند.
بنابراین ارزیابی توان صنعت داروسازی تنها با نگاه به محصول نهایی کامل نمیشود. داروسازی از جایی آغاز میشود که مواد اولیه و زیرساختهای لازم فراهم باشد اما رسیدن از آن نقطه تا تولید دارویی ایمن و مؤثر، به هزاران عامل و تصمیم وابسته است. شرکتهای داروسازی ایران در شرایطی دشوار توانستهاند بخش مهمی از این مسیر را بومیسازی کنند و محصولات پیشرفتهای را در اختیار بیماران قرار دهند. به رسمیت شناختن این موفقیت، در کنار توجه به نیازهای زنجیره تامین میتواند تصویر دقیقتری از ظرفیتها و مسیر پیش روی صنعت داروسازی کشور ارائه کند.
در عین حال، تولید دارو زنجیرهای پیوسته است و هر حلقه آن بر حلقههای دیگر اثر میگذارد. برای نمونه، تولید یک داروی شیمیایی ممکن است به تامین و انتقال مواد اولیه از کشورهای دیگر وابسته باشد. پس از آن نیز ساخت ماده مؤثره و مواد حدواسط، به دانش و امکاناتی نیاز دارد که بخشی از آن به حوزه صنایع شیمیایی و توان مالی و زیرساختی کشور مربوط میشود. این بخشها اگرچه برای تولید دارو ضروریاند اما خودشان بهتنهایی در حوزه داروسازی قرار نمیگیرند و به همکاری نزدیک با صنایع دیگر نیاز دارند.
بنابراین ارزیابی توان صنعت داروسازی تنها با نگاه به محصول نهایی کامل نمیشود. داروسازی از جایی آغاز میشود که مواد اولیه و زیرساختهای لازم فراهم باشد اما رسیدن از آن نقطه تا تولید دارویی ایمن و مؤثر، به هزاران عامل و تصمیم وابسته است. شرکتهای داروسازی ایران در شرایطی دشوار توانستهاند بخش مهمی از این مسیر را بومیسازی کنند و محصولات پیشرفتهای را در اختیار بیماران قرار دهند. به رسمیت شناختن این موفقیت، در کنار توجه به نیازهای زنجیره تامین میتواند تصویر دقیقتری از ظرفیتها و مسیر پیش روی صنعت داروسازی کشور ارائه کند.




