حرف از خواهری كه می‌شود، ناخودآگاه یاد حضرت معصومه(س) می‌افتیم. همان‌طور كه می‌دانیم، امام رضا(ع) به اجبار وارد ایران شدند و كسی نمی‌دانست ایشان در ایران می‌مانند یا چه زمانی برمی‌گردند. سفر حضرت معصومه(س) هم از همین عشق خواهر به برادر آغاز
شد و باعث شد كه حضرت معصومه(س) با تعدادی از یارانشان به ایران سفر كنند.
به نظر می‌رسد عشقی كه این بانوی عالم و معنوی به برادرش حضرت امام‌رضا(ع) داشت، علت اصلی سفر ایشان به ایران بود تا در كنار دیدار برادر، خودشان و یارانشان، از معارف امام رضا(ع) بهره بگیرند.
آن‌طور كه محققان دینی می‌گویند حضرت معصومه(س)، علاقه و محبت و وابستگی خاصی به برادرشان امام رضا (ع) داشتند و بعد از پدر، تنها امیدش یعنی برادرش را از خود دور می‌دید و بسیار آزرده خاطر بود؛ آن‌قدر كه نتوانست این دوری را تحمل كند و بعد از یك سال، به سمت ایران حركت كرد. در واقع محبت خواهر به برادر همیشه در طول تاریخ مهم و تاثیر گذار بوده است.
این همان نقش خواهری درستی است كه می‌توانیم از حضرت معصومه(س) الگو بگیریم و در زندگی‌مان اجرایش كنیم؛ این‌كه تلاش كرده‌اند در سختی‌ها هم همراه برادرشان باشند و طاقت دوری ایشان را نداشتند. آیا دختران ما هم نسبت به برادرانشان این‌گونه هستند؟ واقعیت این است كه زمانی كه یك خواهر، عواطف و نگاه و ارتباطات عاطفی خوبی با برادرش دارد، چند اتفاق خوب در نظام خانواده می‌افتد.
اولین اتفاق این است كه این محبت خواهرانه، نظام خانواده را محکم کرده و محبت را بین دیگر اعضای خانواده نیز بیشتر می‌كند. در اصل وقتی محبت از یك نقطه شروع شود، در كل خانواده پیچیده می‌شود. عاطفه خواهر و برادر عاطفه پدر و مادر را هم افزایش می‌دهد و این كار كوچكی برای حفظ بنیان خانواده نیست. خاصیت دوم این است كه محبت و عواطف ظریف و ریز خواهرانه، می‌تواند برادر را نسبت به محیط بیرون بیمه كند و بیمه ایمان و آرامش روانی و دوری از گناه برای اهالی خانه رخ می‌دهد.
عواطف باعث می‌شود مرد در خانه و در خانواده‌اش، از مادر و خواهرش محبت ببیند و با حالتی خالی از محبت و تشنه عاطفه از خانه بیرون نرود. خواهر می‌تواند به جای این‌كه محبت‌هایش را در قالب گناه به نامحرم ابراز كند، به محرم و هم خون خودش محبت كند و فضای خانواده را تلطیف كند. این‌طوركه از سبك زندگی ائمه معلوم است، به نظر می‌رسد كه نقش خواهری را نباید دست‌كم بگیریم.