افتادگی مچ پا یک اختلال عصبی عضلانی است که به‌دنبال ضعیف‌شدن عضلات جلوی ساق پا ایجاد می‌شود. آسیب به رشته‌های عصبی که وظیفه کنترل این ماهیچه‌ها را دارند، افتادگی پا را در پی خواهد داشت. آسیب مستقیم به عصب بالای ساق پا، بیماری‌ها و صدمات مغزی و نخاعی یا بیماری‌های عضلانی می‌توانند منجر به افتادگی پا شوند.
فلج اطفال، سکته‌های مغزی و بیرون‌زدگی شدید دیسک‌های بین‌مهره‌ای که به اعصاب فشار می‌آورند و دیر به مراکز درمانی مراجعه می‌کنند، از مهم‌ترین علل بروز افتادگی مچ و پا هستند. این اختلال می‌تواند باعث از بین رفتن کامل کنترل پا یا بخشی از آن شود. بیمار ممکن است علاوه بر ناتوانی در بالاآوردن پنجه پا، بی‌حسی و کرخی را هم در پایش تجربه کند.
در این شرایط بیمار نمی‌تواند مچ و پنجه پایش را بالا بیاورد و هنگام راه رفتن پنجه پایش به لبه فرش یا اختلاف ارتفاع روی زمین‌گیر می‌کند و مجبور است برای راه رفتن و زمین نخوردن زانویش را بیش از حد طبیعی خم کند. حتی ممکن است هنگام راه رفتن پیچ‌خوردگی در مچ پا ایجاد شود. معمولا قسمت جلو و خارج کفش در این بیماران به‌دلیل کشیده‌شدن روی زمین هنگام راه رفتن، دچار ساییدگی می‌شود. افتادگی مچ پا بر‌اساس نوع عامل ایجاد‌کننده می‌تواند در یک پا یا هر دو پا و موقت یا دائمی باشد.
فیزیوتراپی نقش مهمی در درمان افتادگی پا دارد و باعث بهبود حرکت پا و ارتقای کیفیت زندگی بیمار می‌شود. در فیزیوتراپی با تحریک الکتریکی عضلات ضعیف شده و آموزش تمرین‌های تقویت‌کننده این عضلات سعی در بهبود عملکرد راه رفتن بیمار خواهیم داشت. تجویز یک مچ‌بند که می‌تواند براساس شدت آسیب، متحرک یا بی‌حرکت طراحی شود از دیگر راه‌های کمک به راه رفتن این بیماران و جلوگیری از کوتاهی عضلات پشت ساق آنهاست. همچنین فیزیوتراپیست با آموزش و انجام تمرین‌های کششی برای بیمار، انعطاف‌پذیری عضلات پشت ساق را حفظ و به برگشت عملکرد عضلات جلوی ساق کمک می‌کند. بهتر است این افراد زمین خانه خود را تمیز نگه داشته و از پهن‌کردن فرش خودداری کنند که زمین خوردن مشکلات آنها را دوچندان خواهد کرد. باید به آنها تأکید شود که روشنایی کافی برای راهروها و اتاق‌ها داشته باشند و سیم و کابل وسایل برقی منزل را از محل‌های رفت‌و‌آمد در خانه بردارند. چسباندن شبرنگ روی لبه بالایی و پایینی پله هم می‌تواند به ایمنی بالا و پایین‌رفتن آنها کمک کند.