بچهم رو کجا میبرید؟
شوهرم راه‌‌آهن کار می‌‌کرد. سال 13۵۰ حین کار، از قطار پرت شد پایین و فوت کرد. بچه‌‌هایم را با سختی و یتیمی بزرگ کردم. خودم هم مدتی بیمارستان رازی اهواز پرستار بودم. بعد توی کارگزینی راه‌‌آهن اندیمشک استخدام شدم. وقتی جنگ شد، مدتی بچه‌‌ها را با خانواده خواهرم می‌‌فرستادم قلعه‌‌قاسم یا دورود یا شهرک بنوارناظر. خواستم از دست آتش صدام نجاتشان بدهم. خودم ماندم اندیمشک. بعد از مدتی، از آوارگی خسته شدند؛ برگشتند خانه.
سال ۶۰ بیمارستان شهیدکلانتری راه افتاد. خیلی از مردم و کارمندهای راه‌‌آهن آنجا فعالیت می‌‌کردند. سیمین تخت‌‌شاهی همکارم بود. با هم تصمیم گرفتیم هر روز بعد از کار برویم توی قسمت رختشویی آنجا کار کنیم. خودم توی خانه ماشین لباس‌شویی داشتم. ولی اوضاع جنگی و دیدن شهید و مجروح باعث شد آنجا هر روز لباس‌‌های خونی و استفراغی را با دست بشویم. از دیدن لخته‌های خون و پوست سوخته چسبیده به لباس‌ها وضع روحیه‌‌ام ضعیف شد. توی حالت عادی هم به فکر می‌‌رفتم و برای حال مادرهای آن جوان‌‌ها گریه می‌‌کردم اما نمی‌‌توانستم بنشینم خانه. صبح سر کار بودم، عصر رختشویی و شب بیمارستان شهیدبهشتی. از رختشویی خسته می‌‌رسیدم خانه، کارهای خانه را تندتند انجام می‌‌دادم، می‌‌رفتم بیمارستان شهیدبهشتی. کمتر از پنج دقیقه با خانه ما فاصله داشت. به مجروح‌‌ها سرم وصل می‌‌کردم، آمپول می‌‌زدم، پانسمان می‌‌کردم؛ حتی راهروها را تی می‌‌کشیدم و تمیز می‌‌کردم.
موقع بمباران‌‌ها، کار توی اداره راه‌‌آهن را رها می‌‌کردم و می‌‌رفتم خانه. بعد از این‌که از حال بچه‌‌هایم باخبر می‌‌شدم می‌‌رفتم بیمارستان شهیدبهشتی. چهارم آذر ۶۵ سر کار بودم. قبل از ساعت 12 صدای آژیر خطر درآمد. برای بچه‌‌هایم مضطرب شدم. بلند شدم بروم سمت خانه، یک‌‌دفعه بمباران شروع شد. بمب پشت بمب می‌‌ریخت روی زمین. آسمان پر از هواپیما بود؛ راه‌‌آهن هم به‌‌شدت شلوغ. مثل بقیه جیغ می‌‌زدم و می‌‌دویدم. دست‌‌وپا بود که پرت می‌‌شد این‌‌طرف و آن‌‌طرف. با هر مصیبتی بود خودم را رساندم خانه. بچه‌‌ها را جمع کردم گوشه اتاق. پسرم فرهاد از بیرون رسید و توی حیاط دراز کشید. یک‌‌دفعه صدای شدیدی پیچید توی گوشم. خاک و دود از خانه بلند شد.
با دست گوش‌‌هایم را گرفتم. ولی انگار صدا توی مغزم بود. به‌‌زور خودم را رساندم توی حیاط. همسایه‌‌ها سر رسیدند. جیغ زدم: «فرهاد کجاست؟»
یکی‌‌‌‌شان گفت: «حالش خوبه. بردنش بیمارستان.»
به زمین نگاه کردم. تکه‌‌های گوشت سوخته را دیدم. شوکه شدم. نشستم. هنوز هواپیماها داشتند بمب می‌‌ریختند. ماتم برده‌بود. دیدم ملافه‌‌ای پهن کردند، تکه‌‌ها را از روی زمین جمع کردند و گذاشتند رویش. یک‌‌دفعه حس کردم همان تکه‌‌های توی رختشویی هستند و ملافه را هم می‌‌خواهند ببرند رختشویی. بغضم ترکید و با دادوفریاد گفتم: «بچهم رو کجا میبرید؟»
دیگر چیزی نفهمیدم.
وقتی چشم‌‌هایم را باز کردم، سرم توی بغل یکی از خانم‌‌ها بود. خون گوشم تا توی گردنم راه افتاده‌بود. دو تا از خانم‌‌ها زیر بغلم را گرفتند، بلندم کردند تا سوار ماشین کنند و ببرند بیمارستان. دیدم خون فرهاد تا در حیاط رفته. انگار دم در قربانی کرده‌بودم. تا چند روز شوکه بودم. بعد گریه و بی‌‌قراری‌‌هایم شروع شد. فرهادم 15سالش بود. ولی هروقت مدرسه نبود، می‌‌رفت آشپزخانه بیمارستان شهیدکلانتری کمک می‌‌کرد. روز و شب بدن تکه‌پاره فرهاد جلوی چشمم بود. شوک دیدن فرهادم توی آن صحنه بیشتر از اثرات موج انفجار زمینگیرم کرد. با آن حال خرابم، تنها جایی که آرام می‌‌شدم رختشویی یا بیمارستان بود.
سال ۶۰ بیمارستان شهیدکلانتری راه افتاد. خیلی از مردم و کارمندهای راه‌‌آهن آنجا فعالیت می‌‌کردند. سیمین تخت‌‌شاهی همکارم بود. با هم تصمیم گرفتیم هر روز بعد از کار برویم توی قسمت رختشویی آنجا کار کنیم. خودم توی خانه ماشین لباس‌شویی داشتم. ولی اوضاع جنگی و دیدن شهید و مجروح باعث شد آنجا هر روز لباس‌‌های خونی و استفراغی را با دست بشویم. از دیدن لخته‌های خون و پوست سوخته چسبیده به لباس‌ها وضع روحیه‌‌ام ضعیف شد. توی حالت عادی هم به فکر می‌‌رفتم و برای حال مادرهای آن جوان‌‌ها گریه می‌‌کردم اما نمی‌‌توانستم بنشینم خانه. صبح سر کار بودم، عصر رختشویی و شب بیمارستان شهیدبهشتی. از رختشویی خسته می‌‌رسیدم خانه، کارهای خانه را تندتند انجام می‌‌دادم، می‌‌رفتم بیمارستان شهیدبهشتی. کمتر از پنج دقیقه با خانه ما فاصله داشت. به مجروح‌‌ها سرم وصل می‌‌کردم، آمپول می‌‌زدم، پانسمان می‌‌کردم؛ حتی راهروها را تی می‌‌کشیدم و تمیز می‌‌کردم.
موقع بمباران‌‌ها، کار توی اداره راه‌‌آهن را رها می‌‌کردم و می‌‌رفتم خانه. بعد از این‌که از حال بچه‌‌هایم باخبر می‌‌شدم می‌‌رفتم بیمارستان شهیدبهشتی. چهارم آذر ۶۵ سر کار بودم. قبل از ساعت 12 صدای آژیر خطر درآمد. برای بچه‌‌هایم مضطرب شدم. بلند شدم بروم سمت خانه، یک‌‌دفعه بمباران شروع شد. بمب پشت بمب می‌‌ریخت روی زمین. آسمان پر از هواپیما بود؛ راه‌‌آهن هم به‌‌شدت شلوغ. مثل بقیه جیغ می‌‌زدم و می‌‌دویدم. دست‌‌وپا بود که پرت می‌‌شد این‌‌طرف و آن‌‌طرف. با هر مصیبتی بود خودم را رساندم خانه. بچه‌‌ها را جمع کردم گوشه اتاق. پسرم فرهاد از بیرون رسید و توی حیاط دراز کشید. یک‌‌دفعه صدای شدیدی پیچید توی گوشم. خاک و دود از خانه بلند شد.
با دست گوش‌‌هایم را گرفتم. ولی انگار صدا توی مغزم بود. به‌‌زور خودم را رساندم توی حیاط. همسایه‌‌ها سر رسیدند. جیغ زدم: «فرهاد کجاست؟»
یکی‌‌‌‌شان گفت: «حالش خوبه. بردنش بیمارستان.»
به زمین نگاه کردم. تکه‌‌های گوشت سوخته را دیدم. شوکه شدم. نشستم. هنوز هواپیماها داشتند بمب می‌‌ریختند. ماتم برده‌بود. دیدم ملافه‌‌ای پهن کردند، تکه‌‌ها را از روی زمین جمع کردند و گذاشتند رویش. یک‌‌دفعه حس کردم همان تکه‌‌های توی رختشویی هستند و ملافه را هم می‌‌خواهند ببرند رختشویی. بغضم ترکید و با دادوفریاد گفتم: «بچهم رو کجا میبرید؟»
دیگر چیزی نفهمیدم.
وقتی چشم‌‌هایم را باز کردم، سرم توی بغل یکی از خانم‌‌ها بود. خون گوشم تا توی گردنم راه افتاده‌بود. دو تا از خانم‌‌ها زیر بغلم را گرفتند، بلندم کردند تا سوار ماشین کنند و ببرند بیمارستان. دیدم خون فرهاد تا در حیاط رفته. انگار دم در قربانی کرده‌بودم. تا چند روز شوکه بودم. بعد گریه و بی‌‌قراری‌‌هایم شروع شد. فرهادم 15سالش بود. ولی هروقت مدرسه نبود، می‌‌رفت آشپزخانه بیمارستان شهیدکلانتری کمک می‌‌کرد. روز و شب بدن تکه‌پاره فرهاد جلوی چشمم بود. شوک دیدن فرهادم توی آن صحنه بیشتر از اثرات موج انفجار زمینگیرم کرد. با آن حال خرابم، تنها جایی که آرام می‌‌شدم رختشویی یا بیمارستان بود.
