شعر امروز ایران
ماه بانوی حرم
مینا شیرخان
آمدم با دفتری از شعرهای نوبرم
آمدم سوی نگاهت ماه بانوی حرم!
از دری که میبرد قم را به آغوش بهشت
عطر مشهد میوزد سمت خیابان ارم
مینشینم روبهروی حجره پروین و بعد
بیت باران قطره قطره میچکد بر دفترم
نم نم باران و ایوانی سراسر خاطره
میدود با خاطراتم کودکی دور و برم
میپرم از روی ایوان و کنار حوض آب
میچکد آب وضوی پیر مردی بر سرم
چادر گلدار زیبایم دوباره خیس خیس
باخودم آهسته میگویم: نبیند مادرم!
بعد بازی با کبوترها و نور و آینه
محو سرخوردن به روی خاطرات مرمرم
خادمی با مهربانی یاد من میآورد
از زمان کودکی در آرزوی آن پَرم
باصدای زنگ گوشی تازه میآیم به خود
مادرم پیغام داده تا به یادش در حرم...
خورشید شهر من
زهراسادات هاشمی
که اینجا حال من خوب است و در آرامشم با تو
که دائم صبح عید است آسمان آبیات آباد!
جهان و هرچه در آن بوده را از یاد من برده
همین که پا به صحنت میگذارم...هرچه بادا باد
عزیزم! دختر گیسو طلا! خورشید شهر من!
نشستی نور میپاشی سیاهیهای دنیا را
نشستی گوشهای... چادر نماز سبز آغوشت
به برگی میزداید اشک آدمهای تنها را
ببخش اما اگر من گوشه صحنت نفهمیدم
به روی گونهام با دست تو ابر نوازش را
نفهمیدم اگر آرام با من گریه میکردی
تمام نیمه شبهایی که میفهمید خواهش را
برای زندگی لبخند معصومانهات کافی ست
تو میدانی ندارم آرزوی دیگری بانو
اگرچه روسیاه و زشتم اما خاطرم جمع است
که تو هر روز از دیروز هم زیباتری بانو
قیامت شهر
اعظم سعادتمند
ز خاک پای تو قوت گرفته قامت شهر
به پاست با تو ستونهای استقامت شهر
فقط نه گنبد و گلدسته و کبوتر و صحن
محبتت شده بانوی من علامت شهر
عجیب نیست، که دارند از عنایت تو
عصای معجزه، پیران با کرامت شهر
گرفتهاند جواز شهادت از دستت
دلآذرانه جوانان با شهامت شهر
به اشتیاق نگاهت چنین ترافیک است
به جستوجوی تو هستیم در قیامت شهر
سیاهنامهای امشب پناه آوردهست
به گوشه حرم از چشم پر ملامت شهر
مینا شیرخان
آمدم با دفتری از شعرهای نوبرم
آمدم سوی نگاهت ماه بانوی حرم!
از دری که میبرد قم را به آغوش بهشت
عطر مشهد میوزد سمت خیابان ارم
مینشینم روبهروی حجره پروین و بعد
بیت باران قطره قطره میچکد بر دفترم
نم نم باران و ایوانی سراسر خاطره
میدود با خاطراتم کودکی دور و برم
میپرم از روی ایوان و کنار حوض آب
میچکد آب وضوی پیر مردی بر سرم
چادر گلدار زیبایم دوباره خیس خیس
باخودم آهسته میگویم: نبیند مادرم!
بعد بازی با کبوترها و نور و آینه
محو سرخوردن به روی خاطرات مرمرم
خادمی با مهربانی یاد من میآورد
از زمان کودکی در آرزوی آن پَرم
باصدای زنگ گوشی تازه میآیم به خود
مادرم پیغام داده تا به یادش در حرم...
خورشید شهر من
زهراسادات هاشمی
که اینجا حال من خوب است و در آرامشم با تو
که دائم صبح عید است آسمان آبیات آباد!
جهان و هرچه در آن بوده را از یاد من برده
همین که پا به صحنت میگذارم...هرچه بادا باد
عزیزم! دختر گیسو طلا! خورشید شهر من!
نشستی نور میپاشی سیاهیهای دنیا را
نشستی گوشهای... چادر نماز سبز آغوشت
به برگی میزداید اشک آدمهای تنها را
ببخش اما اگر من گوشه صحنت نفهمیدم
به روی گونهام با دست تو ابر نوازش را
نفهمیدم اگر آرام با من گریه میکردی
تمام نیمه شبهایی که میفهمید خواهش را
برای زندگی لبخند معصومانهات کافی ست
تو میدانی ندارم آرزوی دیگری بانو
اگرچه روسیاه و زشتم اما خاطرم جمع است
که تو هر روز از دیروز هم زیباتری بانو
قیامت شهر
اعظم سعادتمند
ز خاک پای تو قوت گرفته قامت شهر
به پاست با تو ستونهای استقامت شهر
فقط نه گنبد و گلدسته و کبوتر و صحن
محبتت شده بانوی من علامت شهر
عجیب نیست، که دارند از عنایت تو
عصای معجزه، پیران با کرامت شهر
گرفتهاند جواز شهادت از دستت
دلآذرانه جوانان با شهامت شهر
به اشتیاق نگاهت چنین ترافیک است
به جستوجوی تو هستیم در قیامت شهر
سیاهنامهای امشب پناه آوردهست
به گوشه حرم از چشم پر ملامت شهر




