پیشنهاد روز

پیشنهاد روز

انگل      بونگ جون‌هو
سینمای کره نه به گواه جوایز بی‌شماری که گرفته بلکه به دلیل اقبال مخاطبانی که یافته پیشرفت قابل‌توجهی داشته است، هیچ اثری را گواه این ادعا ندانیم باید فیلم «انگل» را مصداق درستی این گزاره حساب کنیم. یکی از ویژگی‌هایی که بونگ جون‌هو را از دیگر کارگردانان کره‌ای متمایز می‌کند، پایبند نبودن او به قوانین ژانر است. در واقع آثار این کارگردان را نمی‌توان در ژانر مشخصی دسته‌بندی کرد چرا که وضعیت خط روایی داستان در طول مسیر چند بار تغییر می‌کند و تماشاگرش را به‌نوعی مدام غافلگیر می‌کند. با این توصیف فیلم انگل حائز تمام ویژگی‌های کارگردانی اوست. داستان فیلم درباره خانواده بسیار فقیری است که در خانه زیر همکف زندگی می‌کنند. آنها بیکار هستند و برای تامین زندگی خود مجبور هستند هرکاری انجام دهند اما زمانی که پسر این خانواده پیشنهادی از جانب دوستش دریافت می‌کند، زندگی آنها تغییر می‌کند. کارگردان با دقت و وسواس فراوانی که همیشه از او سراغ داشتیم، داستان را به آرامی از محله‌های پایین شهر به بالا شهر و طبقه مرفه می‌برد و آدم‌های ساده پایین شهر را به دل خانواه‌ای می‌برد که برخلاف تصویر رایجی که از طبقه ثروتمند در آثار سینمایی ترسیم می‌شود، چندان آدم‌های بدی به نظر نمی‌رسند.


شنود      دیوید سیمون
این روزها که مینی‌سریال‌ها دارند محبوبیت بیشتری از سریال‌های بلندمدت کسب می‌کنند، سریالی هست که در پنج فصل و 60 قسمت همچنان کشش و جذابیت دارد. سریال‌های کمی در قرن حاضر ( یا حتی در کل تاریخ) توانسته‌اند مانند «شنود» برای مدتی طولانی تاثیر‌گذار باشند. در طول پنج‌فصل، این شاهکار دیوید سیمون جهان تازه‌ای از یک شهر واقعی ساخته و بخش‌های مختلف آن‌را عمیق و شفاف بررسی‌می‌کند.
 شنود، مصداق بارزی از سریالی است که می‌تواند کوچک شروع کند و کم‌کم به گستره‌ وسیعی از مسائل بپردازد و در عین حال هسته و شفافیت چشم‌انداز خود را از دست ندهد. وقایع سریال با محوریت یک شهر اتفاق می‌افتد: بالتیمور. 
دوره‌ زمانی آن ابتدای قرن بیست و یکم است. با این حال، بسیار فراتر از این چارچوب مکانی و زمانی روایت می‌شود. تحلیل و بررسی این سریال از رفتار انسان‌ها و ساختار قدرت و تقلای آنها تقریبا با هر دوره‌ زمانی در تاریخ بشریت همخوانی دارد. به هر شهر بزرگی نگاه کنید، جرم و جنایت و مساله‌ مواد مخدر را در آن خواهید یافت. 


قربانی شهریور      زهرا کاردانی
برای اولین بار است تعداد مستاجران در پایتخت ایران در کل تاریخ از تعداد مالکان پیشی گرفته و این هیچ معنایی هم که نداشته باشد، به این مفهوم است که جست‌وجو برای یافتن خانه، یک درد مشترک چند میلیونی است. زهرا کاردانی در کتاب «قربانی شهریور» اتفاقا رفته است سراغ همین موضوع، خرده‌روایت‌های بسیاری که در روند یافتن خانه این تعداد افراد با آن روبه‌رو هستند. روایت‌ها برای آنها که تابستان هر سال با این دغدغه مواجه هستند، بسیار آشناست و خیلی زود می‌توان با کتاب همذات‌پنداری کرد. کتاب را انتشارات جام‌جم چاپ کرده و از زمان انتشارش هم استقبال خوبی از آن شده که طبیعتا مخاطب مدنظر موضوع کتاب هم فراگیر است. ویژگی کتاب این است که در گزارش‌نویسی و روایت، بی‌تعارف است؛ بنابراین مخاطبی را که انتخاب کرده ناراضی برنمی‌گرداند. به این دیالوگ توجه کنید: «بگذارید راحت‌تان کنم. هیچ مستأجری، یک سال واقعی در یک خانه زندگی نمی‌کند. دو ماه از وقت تمام شدن قراردادش را به استرس زیاد شدن اجاره و گیرنیامدن خانه و سگ‌دو زدن دنبال یک مورد جدید و مکافات اثاث‌کشی می‌گذراند. به نظرم بی‌انصافی‌ است اگر این مرحله جزئی از زندگی انسان حساب شود.»

دم‌اسبی ابدی      لتیزیا لامارتیر
روبرتو باجو بخشی از نوستالژی فوتبالی ماست، نه ما، که هر کس دلداده فوتبال است، محال است این بازیکن ایتالیایی را از خاطر ببرد. هنوز می‌توانیم ظهر تابستان داغ 1994 را به یاد بیاوریم که او در شمایل یک قهرمان وارد میدان بازی فینال جام‌جهانی شد و با پنالتی که به آسمان‌ رفت، از ساحت یک قهرمان سقوط کرد. تصویر سربه‌زیر او در حالی که دست به کمر زده و چشم به زمین دوخته، حالا بخشی از خاطره جمعی نسلی از فوتبالدوستان است. مستند «دم اسبی ابدی» درباره اوست، اصلی‌ترین مولفه‌ فیلم‌های بیوگرافی، روایت است. این فیلم سعی در ارائه روایتی دارد. فیلم در چارچوب داستان پیش می‌رود و کمتر مستندگونه است. به عبارتی در این اثر قرار نیست پای صحبت روبرتو باجو و اعضای خانواده‌اش بنشینیم یا این‌که مدام تصاویری آرشیوی ببینیم. هرچند در برخی از بخش‌های فیلم، شاهد نمایش تصاویری آرشیوی هستیم و همین مورد نیز، ته‌رنگی مستندگونه به فیلم بخشیده است.البته غالب روایت براساس تصاویر آرشیوی ساخته نشده است.