فضاپیمای رکوردشکن ویجر1و2 در مسیر خاموشی ابزارها
45سال از پرتاب فضاپیماهای دوقلوی ویجر- ۱ و ۲ در سال ۱۳۵۶ می‌گذرد و آنها اکنون در حال سفر به جایی هستند که هیچ سازه بشری تاکنون به آن نرسیده است. دانشمندان امسال شروع به خاموش کردن برخی از ابزارهای آنها خواهند کرد با این امید که بقیه ابزارهای ضروری بتوانند تا حدود سال 1409/ ۲۰۳۰ به ارتباط با پایگاه زمینی ادامه دهند.
1980
پرتاب ویجرها
رویارویی ویجرها با مشتری
رویارویی ویجر- ۱ با زحل
رویارویی ویجر-۲ با زحل
1985
رویارویی ویجر-۲ با اورانوس
1990
ویجر-۲ با نپتون روبه‌رو می‌شود
ویجر- ۱ از نقطه آبی کم‌رنگ
عکس می‌گیرد
1995
2000
ویجر- ۱ از پایونیر ۱۰ عبور می‌کند
2005
ویجر- ۱ از ناحیه موسوم به شوک پایانی عبور می‌کند
2010
ویجر-۲ از ناحیه موسوم به شوک پایانی عبور می‌کند
2015
ویجر- ۱ وارد فضای
بین‌ستاره‌ای می‌شود
2020
ویجر-۲ وارد فضای
بین‌ستاره‌ای می‌شود
ویجر- ۱ در ۱۴ شهریور ۱۳۵۶(۱۹۷۷میلادی)ویجر-۲ در ۲۹ مرداد ۱۳۵۶
هدف ماموریت ویجر، گسترش اکتشافات در منظومه شمسی و کشف سیاره‌ها تا مرزهای بیرونی آن بود. ابتدا ویجر 2 پرتاب شد اما بعد از ویجر- ۱ به مشتری و زحل رسید. مدت کوتاهی پس از پرتاب، ویجر- ۱ اولین عکس از زمین و ماه را در یک قاب گرفت و به زمین فرستاد.
ماموریت اصلی
مطالعه مشتری و زحل به‌عنوان اهداف اصلی هر دو ویجر برنامه‌ریزی شده بود. هر دو فضاپیما با هم 52000 تصویر از مشتری، زحل و قمرهای آنها ارسال کردند.
ویجر- ۱ در ۲۱ آبان ۱۳۵۹
پس از رویارویی با زحل و قمر آن تیتان، مسیر ویجر- ۱ برای خروج، به سمت شمال صفحه بیضوی منظومه شمسی هدایت شد.
ویجر-۲ در ۴ بهمن ۱۳۶۴
طرح اولیه، سفر سفینه فضایی به اورانوس و نپتون را بسیار پرهزینه می‌دانست اما مسیر ویجر-۲ این گزینه را محتمل کرد. پس از یک بازدید موفقیت آمیز از زحل، به نظر می‌رسید که کاوشگر می‌تواند با تمام ابزارهایی که فعال هستند به اورانوس برود.
ویجر- ۱ در ۲۵ بهمن ۱۳۶۸
بیش از ۹ سال پس از رویارویی با زحل و در فاصله 9/5 میلیارد کیلومتری از زمین، دانشمندان برای ویجر- ۱ فرمانی ارسال کردند تا دوربین خود را بچرخاند و آخرین عکس را از زمین ثبت کند: «تکه‌ای غبار معلق در پرتویی از نور خورشید»
ویجر- ۱ در ۴ شهریور ۱۳۹۱
ویجر-۲ در ۱۴ آبان ۱۳۹۷
دانشمندان فکر می‌کنند ویجر- ۱ اولین کاوشگری بود که از هورسپهر خارج شد. این یک مرز مبهم است اما واضح‌ترین علامت آن زمانی بود که فضاپیما، با افزایش قابل‌توجهی از پرتوهای کیهانی مواجه شد. این پرتوها با میدان مغناطیسی خورشید در هورسپهر مسدود شده‌اند اما در فضای بین‌ستاره‌ای فراوان هستند.
فضاپیماهای ویجر، 45 سال پس از پرتاب هنوز در حال کار هستند و داده‌ها را از میلیاردها کیلومتر دورتر ارسال می‌کنند. هردو در حال حاضر در فضای بین‌ستاره‌ای قرار دارند؛ جایی که هیچ کاوشگری در طول تاریخ بشریت آن را ندیده است.
حمیدرضا قنبریها - گروه دانش و سلامت
پرتاب ویجرها
رویارویی ویجرها با مشتری
رویارویی ویجر- ۱ با زحل
رویارویی ویجر-۲ با زحل
1985
رویارویی ویجر-۲ با اورانوس
1990
ویجر-۲ با نپتون روبه‌رو می‌شود
ویجر- ۱ از نقطه آبی کم‌رنگ
عکس می‌گیرد
1995
2000
ویجر- ۱ از پایونیر ۱۰ عبور می‌کند
2005
ویجر- ۱ از ناحیه موسوم به شوک پایانی عبور می‌کند
2010
ویجر-۲ از ناحیه موسوم به شوک پایانی عبور می‌کند
2015
ویجر- ۱ وارد فضای
بین‌ستاره‌ای می‌شود
2020
ویجر-۲ وارد فضای
بین‌ستاره‌ای می‌شود
ویجر- ۱ در ۱۴ شهریور ۱۳۵۶(۱۹۷۷میلادی)ویجر-۲ در ۲۹ مرداد ۱۳۵۶
هدف ماموریت ویجر، گسترش اکتشافات در منظومه شمسی و کشف سیاره‌ها تا مرزهای بیرونی آن بود. ابتدا ویجر 2 پرتاب شد اما بعد از ویجر- ۱ به مشتری و زحل رسید. مدت کوتاهی پس از پرتاب، ویجر- ۱ اولین عکس از زمین و ماه را در یک قاب گرفت و به زمین فرستاد.
ماموریت اصلی
مطالعه مشتری و زحل به‌عنوان اهداف اصلی هر دو ویجر برنامه‌ریزی شده بود. هر دو فضاپیما با هم 52000 تصویر از مشتری، زحل و قمرهای آنها ارسال کردند.
ویجر- ۱ در ۲۱ آبان ۱۳۵۹
پس از رویارویی با زحل و قمر آن تیتان، مسیر ویجر- ۱ برای خروج، به سمت شمال صفحه بیضوی منظومه شمسی هدایت شد.
ویجر-۲ در ۴ بهمن ۱۳۶۴
طرح اولیه، سفر سفینه فضایی به اورانوس و نپتون را بسیار پرهزینه می‌دانست اما مسیر ویجر-۲ این گزینه را محتمل کرد. پس از یک بازدید موفقیت آمیز از زحل، به نظر می‌رسید که کاوشگر می‌تواند با تمام ابزارهایی که فعال هستند به اورانوس برود.
ویجر- ۱ در ۲۵ بهمن ۱۳۶۸
بیش از ۹ سال پس از رویارویی با زحل و در فاصله 9/5 میلیارد کیلومتری از زمین، دانشمندان برای ویجر- ۱ فرمانی ارسال کردند تا دوربین خود را بچرخاند و آخرین عکس را از زمین ثبت کند: «تکه‌ای غبار معلق در پرتویی از نور خورشید»
ویجر- ۱ در ۴ شهریور ۱۳۹۱
ویجر-۲ در ۱۴ آبان ۱۳۹۷
دانشمندان فکر می‌کنند ویجر- ۱ اولین کاوشگری بود که از هورسپهر خارج شد. این یک مرز مبهم است اما واضح‌ترین علامت آن زمانی بود که فضاپیما، با افزایش قابل‌توجهی از پرتوهای کیهانی مواجه شد. این پرتوها با میدان مغناطیسی خورشید در هورسپهر مسدود شده‌اند اما در فضای بین‌ستاره‌ای فراوان هستند.
فضاپیماهای ویجر، 45 سال پس از پرتاب هنوز در حال کار هستند و داده‌ها را از میلیاردها کیلومتر دورتر ارسال می‌کنند. هردو در حال حاضر در فضای بین‌ستاره‌ای قرار دارند؛ جایی که هیچ کاوشگری در طول تاریخ بشریت آن را ندیده است.
حمیدرضا قنبریها - گروه دانش و سلامت
