تاریخ معاصر ایران نمونه‌ای روشن از این واقعیت است. روایت مشهور ناصرالدین‌شاه قاجار که برای سفر به جنوب نیازمند رضایت انگلیسی‌ها و برای سفر به شمال محتاج موافقت روس‌ها بود، تصویری گویا از وضعیت ایران در عصر نفوذ قدرت‌های خارجی ارائه می‌دهد. دهه‌ها بعد نیز محمدرضا پهلوی، با وجود روابط نزدیک با غرب، در خاطرات و سخنان خود از محدودیت‌هایی گلایه می‌کرد که نشان می‌داد حتی متحدان نزدیک قدرت‌های بزرگ نیز همواره از استقلال کامل در تصمیم‌گیری 
برخوردار نیستند. 
این تجربه تاریخی تنها به ایران قبل انقلاب محدود نبوده است؛ بسیاری از کشورهای منطقه، به‌ویژه دولت‌های کوچک حاشیه خلیج‌فارس، امنیت خود را در پیوند با قدرت‌های فرامنطقه‌ای جست‌وجو کرده‌اند. با‌این‌حال، تاریخ بارها نشان داده تکیه صرف بر حمایت خارجی، تضمینی دائمی برای امنیت و ثبات نیست و کشورها ناگزیرند در نهایت بر توان و ظرفیت‌های داخلی خود 
تکیه کنند.