ایران در مقطعی سیاست مذاكره و گفت‌و‌گو با غرب به‌ویژه در حوزه هسته‌ای را در پیش گرفت كه نتیجه این مذاكرات 12 ساله به برجام منتهی شد. برجام توافق بین‌المللی چندجانبه بود كه مورد پذیرش همه اركان گفت‌و‌گو قرار گرفت اما با خروج آمریكا وضعیت تغییر كرد. طبیعتا عواقب هم به عهده همه اعضای برجام است. از سویی دیگر اروپاییان هم به تعهدات خود عمل نكردند، در حالی كه باید نسبت به انجام آن پاسخگو باشند. با تغییر سیاست ایران در عرصه مواجهه با غرب، تاكید و پافشاری كشورمان بر خواسته‌‌های قانونی مطرح شد. در این مسیر ما بر استیفای حقوق قانونی خود تاكید كردیم و البته با مساله‌ای به نام اینستكس روبه‌رو شدیم. البته این سازوكار مالی اعلامی از سوی اروپا كافی نیست و در نهایت به عنوان یك تسكین‌دهنده خیلی ضعیف می‌توان از آن تعبیر كرد. خواست اصلی ایران اجرای كامل برجام است. این خواسته هم كاملا قانونی و برحق است و با خروج یك كشور از توافق تكلیف از دیگر اعضا ساقط نمی‌شود. اروپاییان هم تاكنون در ادامه روند گذشته، یكی به نعل و یكی به میخ زده‌اند اما باید این رویه تغییر كند. بنابراین سیاست فشار باید استمرار یابد و این حق طبیعی ماست.