نوبت بگیرید، همین الان!

فدراسیون فوتبال باید از همین هفته برای بازی با تیم‎های بزرگ دنیا درخواست بدهد

نوبت بگیرید، همین الان!

لابه‌لای آرشیو مجله «طنز و کاریکاتور» نسخه‌ای متعلق به بیش از 23 سال پیش وجود دارد به فاصله چند ماه مانده به جام‌جهانی 1998 فرانسه. این مجله کاریکاتوری از علی دایی و یورگن کلینزمن مهاجمان اسبق ایران و آلمان روی جلد خود برده است که در لباس تیم‌های ملی کشورشان کنار یکدیگر قرار دارند. بالای سر علی دایی ابری وجود دارد که می‌گوید: «بیش از سه بازی در جام جهانی». بالای سر کلینزمن هم ابری قرار گرفته که مثلا در حال گفتن این جمله است: «بیش از سه قهرمانی در جام‌جهانی». این کاریکاتور تفاوت فاحش فوتبال ایران و آلمان را در آن زمان نشان می‌داد. یکی با سابقه قهرمانی در رقابت ها و یکی با سابقه حضور اندک آن هم فقط در مرحله گروهی.

23 سال از چاپ این کاریکاتور روی جلد مجله طنز و کاریکاتور گذشته است. در این مدت تیم‌ملی فوتبال آلمان بی‌وقفه در تمامی جام‌های جهانی برگزار شده شرکت کرده و یک بار هم قهرمان شده است.
 تیم‌ملی فوتبال ایران هم از آن زمان تا امروز دو جام‌جهانی را از دست داد و در باقی تورنمنت‌های دیگر هم باز نتوانست از مرحله گروهی صعود کند.
به این ترتیب اگر قرار باشد طنز و کاریکاتور باز هم زیر چاپ برود و باز هم کاریکاتور مشابهی را روی جلد ببرد پیشرفته‌تر از طرح 23 سال پیش نخواهد بود. همچنان «بیش از سه قهرمانی در جام‌جهانی و بیش از چند بازی در جام‌جهانی!»
اما این‌بار باید اوضاع فرق کند. تیم ملی فوتبال ایران از همه لحاظ شیک تر و شکیل تر از دهه های قبل است. مملو از بازیکنان لژیونر و با کیفیت داخلی شده است و نزدیک به رویای صعود از مرحله گروهی جام جهانی قرار دارد. آن هم در حالی که نه هنوز قرعه کشی جام جهانی انجام شده و نه حتی انتخابی ها به پایان رسیده است. ولی چرا این رویا تا این اندازه نزدیک است؟ چرا به جای ذوق و شوق درباره صعود به جام جهانی متفکرانه به صعود از مرحله گروهی فکر می‌کنیم؟!
 سفر به قطر
92 سال پیش نخستین دوره جام‌جهانی فوتبال برگزار شد. اروگوئه میزبان نخستین دوره رقابت‌ها بود و تورنمنت 13 تیمی با قهرمانی میزبان به پایان رسید. در آن سال برخی از تیم‌های شرکت‌کننده از طریق راه‌های پرخطری مانند زمینی و آبی و گذر از نقاط صعب‌العبور خود را به آمریکای لاتین و کشور اروگوئه رساندند. نزدیک به یک قرن گذشته و حالا قرار است چند ماه دیگر جام جهانی در همین نزدیکی برگزار شود؛ جایی به نام قطر.
نه تیمی قرار است با قایق به قطر برود و نه راه صعب‌العبور پیش رو قرار دارد. همه چیز در نهایت تجمل و شیکی خواهد بود. تیم ملی فوتبال ایران هم از این قاعده مستثنا نیست. در حالی که مجموعه‌ای از بهترین بازیکنان را در اختیار دارد قرار است به جام جهانی برود. و البته اکثر کارشناسان هم می‌گویند این تیم باید (روی باید تاکید زیادی می‌کنند) از مرحله گروهی صعود کند. وگرنه این همه لژیونر و این هم بازیکن با کیفیت لیگ برتری چه کاره‌اند؟
در واقع اصلی‌ترین دلایل برای این‌که بیش از حد نسبت به تیم‌ملی خوشبینی وجود دارد این موارد هستند: لژیونرهای با‌کیفیت، منسجم‌تر شدن تیم، پیشرفت فوتبال ایران و البته نزدیکی محل برگزاری جام جهانی. این آخری چندان با موفقیت یا عدم موفقیت تیم ملی مرتبط نیست اما به هر حال پای صحبت هر کارشناسی بنشینید همین موارد را می گوید.
 نوبت بگیرید، همین الان
بازی با تیم‌های بزرگ جهان فوتبال اصلی‌ترین، بزرگ ترین، بهترین و منطقی ترین روند آماده سازی تیم ملی فوتبال ایران برای جام جهانی به شمار می رود. البته رزرو بازی با این تیم‌ها یکی از چالش های بزرگ پیش روی فدراسیون فوتبال خواهد بود چرا که تیم‌هایی نظیر آلمان، برزیل، انگلیس، فرانسه، ایتالیا، اسپانیا، هلند و حتی شیلی و پرتغال در طول سال ده‌ها درخواست برای بازی تدارکاتی دریافت می ‌کنند. نوبت گرفتن از آنها همانند نوبت گرفتن از پزشکان درجه یک و مشهور مستقر در تهران است، باید چند ماه در
نوبت بمانید.
با یک حساب سرانگشتی متوجه می‌شویم فدراسیون فوتبال اگر از از هفته آینده اقدام به نوبت‌گیری نکند ممکن است دکتر خوب پیدا نشود و آخر سر برویم سراغ همان آنگولا، پاناما، کاستاریکا، کنگو و در بهترین حالت ممکن روسیه و
 کره جنوبی!