آبان ۱۴۰۰ خبر رسید که اسکلت‌های کشف شده معدن لاپلنگ روستای چاه‌ریسه اردستان مومیایی طبیعی هستند و در کنار آنها کوره‌هایی با قدمت صفویه هم کشف شده است. این دو مومیایی در آن زمان روانه موزه زواره استان اصفهان شدند، آن‌هم در حالی‌که معدن به کار خود ادامه می‌داد و انفجارات در این بخش می‌توانست بقایای تاریخی را از بین ببرد. پس از آن فعالان میراث فرهنگی اردستان خواهان حضور کارشناسان پژوهشکده باستان‌شناسی در منطقه شده‌اند که واکنشی را در پی نداشته است.  این اتفاقات دقیقا مقارن بوده با تغییر دولت و جابه‌جایی مدیران چه در سطح استان و در چه پژوهشکده. پس از آن خبر از ارجاع نامه از پژوهشکده باستان‌شناسی به پژوهشکده مرمت رسید و کارشناس این بخش که در حوزه مردان نمکی زنجان هم کار کرده بود از محل بازدید کرد و گزارشی تهیه و به اصفهان ارسال شد که برای مطالعات بیشتر چه روندی باید طی شود. پیشنهاد پژوهشگاه به اداره کل میراث‌فرهنگی استان اصفهان این بود که این مومیایی به تهران و موزه ملی منتقل شود و در آنجا کارهای مطالعاتی لازم انجام شود و همزمان با تهیه یک ویترین خوب، امکان بازدید مختصر فراهم شود و پس از اتمام کار، مومیایی راهی استان اصفهان شود. اما متاسفانه تاکنون اصفهان هیچ پاسخی به این پیشنهادها نداده است. در حال حاضر مومیایی‌ها هفت ماه است به حال خود رها شده‌اند. پژوهشگاه حتی این پیشنهاد را هم داده بود که اگر معدن‌کاران آموزش ببینند چنانچه باز هم به بقایای آثار یا مومیایی برخورد کردند، می‌دانند چگونه باید رفتار کنند.