کار شایسته یک تعریف گوشنواز جهانی دارد که عبارت است از فرصت دستیابی به کار مولد در شرایط آزادی، امنیت، برابری و شرافت انسانی؛ بنابراین وقتی مشاغل از نظر شایسته‌بودن در معرض قضاوت قرار می‌گیرند چند معیار اساسی ملاک قرار می‌گیرد از‌جمله منع کار اجباری و کار‌کودک، آزادی انجمن‌ها و چانه‌زنی جمعی، مزد برابر برای مردان و زنان در قبال کار هم ارزش و نبود تبعیض در اشتغال.
به‌تازگی اما وزیر تعاون،‌ کار و رفاه‌اجتماعی کشورمان اطلاعاتی را منتشر‌کرده که نشان می‌دهد در ایران وضعیت کار شایسته با چالش‌های جدی روبه‌روست. حجت‌ا... عبدالملکی گفته است: «در کشور ۱۴میلیون نفر از شغل شایسته بهره‌مند نیستند، حدود ۶تا۷میلیون شغل غیررسمی دارند و ۲میلیون اشتغال ناقص نیز در کشور موجود است که این افراد را باید به کسانی که شغل دارند ولی درآمد مکفی ندارند، اضافه کرد.»
جمعیتی که وزیر از آن حرف می‌زند حداقل 22میلیون نفر را شامل می‌شود که یک‌چهارم جمعیت کل کشور به‌شمار می‌رود؛‌ مردمانی که حتما روزگار را به‌سختی می گذرانند و علاوه بر تنگی معیشت، فشارهای روانی زیادی را نیز تحمل می‌کنند.