چند ثانیه ویدئو که روایت قیچی‌کردن موی دانش‌آموزان توسط ناظم مدرسه‌ای (احتمالا در تهران) بود به یکباره فضای مجازی فارسی را فتح کرد. ویدئویی که باعث به‌راه‌افتادن سیل خاطرات تحصیلی کاربران شد. پیوست همه این خاطرات یک اصل تکراری بود و تقریبا همه آنها از تماشای این ویدئو به این دلیل عصبانی بودند که باور داشتند نظام آموزشی ایران در حالی یک بازگشت مستقیم به دهه 60 داشته که کشورهای دیگر سرمایه‌گذاری شگفتی در این حوزه داشتند و همواره سعی کردند فضای آموزشی‌شان را برای دانش‌آموزان آن‌قدر دلچسب و دوست‌داشتنی کنند که دانش‌آموزان از غیبت از حضور در این فضا متضرر شده باشند.
سؤال این است این ویدئو که عصبانیت بسیاری از کاربران را به همراه داشته و حتی وزارت آموزش‌و‌پرورش هم در بیانیه‌ای آن را «تخلف» اعلام کرده و وعده
«برخورد با فرد خاطی» را داده چه معنایی دارد؟ آیا تعبیر عقبگرد به دهه 60 برای نظام آموزشی درست است؟ این سؤالی است که از ابراهیم سحرخیز، معاون پیشین متوسطه وزارت آموزش‌وپرورش می‌پرسیم. او البته که معتقد است تعمیم این رفتار به کلیت نظام آموزشی اشتباه است و نباید در این  دام افتاد. سحرخیز به جام‌جم می‌گوید: «وقتی از معیشت معلمان حرف می‌زنیم یا زمانی که بارها نسبت به کمبود معلمان هشدار می‌دهیم و آن را بحران می‌خوانیم در واقع
در چنین بزنگاه‌هایی پیامدهای این بحران آشکار می‌شود. وقتی زمانی برای آموزش و تربیت معلمان وجود ندارد چنین رفتاری از برخی از آنها بروز می‌کند.» نکته دیگری که در حرف‌های معاون پیشین متوسطه وزارت آموزش و پرورش می‌توان دریافت مربوط به لزوم بازنگری در نظام آموزشی است؛ چیزی که او معتقد است همچنان بدون اجرای سند تحول آموزش‌وپرورش امکان اجرایی‌شدن آن وجود ندارد. سحرخیز می‌گوید: «مهارت‌محوری به‌جای نمره‌محوری در نظام آموزش، ایجاد فضای شادمانه برای دانش‌آموزان تناقض شگفتی با رفتارهای این‌چنینی دارد و اگر در نظام آموزشی ما بازنگری اساسی صورت نگیرد شاهد اتفاقات تلخ‌تری در این حوزه خواهیم بود.»