خوشمزگی به شرط دستمزد
میان این حجم از بلاگرها و اینفلوئنسرها، برخی عنوان فودبلاگر را برای خودشان انتخاب کردهاند؛ کسانی که تمام تمرکز، هم و غم و دغدغهشان روی مواد غذایی و خوراکی بوده و قرار است بهترینها را به مخاطبانشان معرفی کنند. اما واقعا در عمل هم چنین اتفاقی افتادهاست؟ بدیهی است خیر!
واقعیت این است چنین افرادی که با عنوان فودبلاگر، بین کاربران فضای مجازی شناخته میشوند، دروازهبانی تغذیه میکنند، یعنی چه؟ یعنی آنها هیچ تخصصی در موضوع تغذیه ندارند و تغذیه سالم را نمیشناسند و صرفا بهدلیل قدرت و نفوذی که در فضای مجازی پیدا کردهاند، خودشان را محق میدانند که در حساسترین وجهه زندگی افراد مانند خوراک و تغذیه ورود پیدا کنند اما این ورود بدون تخصص، تنها آوردهای که برای مردم دارد، تغییر ذائقه و تغییر سبک زندگی غذایی آنهاست.
از طرف دیگر، آنها به بهانه معرفی بهترین غذاها و رستورانها، به شکمپرستی دامن میزنند. بر کسی پوشیده نیست که طبیعتا تغذیه سالم و مناسب، مورد نیاز جامعه است و باید برای آن وقت و انرژی گذاشت اما این افراد، بهدلیل ناآشنا بودن با مبحث مهم تغذیه، اهمیت سلامت و کیفیت را در این موضوع نادیده گرفته و فقط فعل خوردن را مورد هدف قرار میدهند. حالا و در چنین شرایطی، در حالی که تغذیه سالم، یکی از اصول اخلاقی است، امکان دارد افراد در دام شکمپرستی بیفتند که عملی بسیار غیراخلاقی است. اما این موضوع، زمانی اهمیت بالایی پیدا میکند که بدانیم هیچ قصدخیرخواهانهای برای مخاطبان و کاربران در این معرفیها وجود ندارد و صرفا تبلیغات و درآمدهای کلان است که تعیینکننده نوع خوراک و تغذیه از سمت اصطلاحا این فودبلاگر میشود. بدون شک، تبلیغات و حمایت از کسب و کار ایرادی ندارد ولی اگر این روال آنقدر ادامه داشته باشد که رستورانی بیکیفیت صرفا به دلیل هزینهای که برای تبلیغات کرده است، رستورانی مرغوب معرفی شود، میتواند سلامت افراد جامعه را به خطر بیندازد. بنابراین، گاهی بهتر است در تاثیر گرفتن از چنین افرادی، تامل به خرج دهیم و به این فکر کنیم که نکند تنها دلیل خوشمزگی این غذا، هزینهای است که به این فرد پرداخت شدهاست؟ البته تشخیص بین راست و دروغ کمی سخت شده است اما بهتر است برای رسیدن به واقعیت، تلاشی بیش از پیش به خرج بدهیم. در نهایت باید گفت جامعه ایرانی به فودبلاگر نیازی ندارد؛ چرا که تقریبا همه مردم غذای خوب را میشناسند و از رستورانهای خوب و شناختهشده با کیفیت قابل قبول آگاهی دارند. از طرف دیگر، این رستورانها، رقابت معمول و انسانی خودشان را دارند و نیازی به تبلیغاتی اینچنینی ندارند. در این میان، چیزی که ما به آن نیاز داریم، بهرهمندی از متخصصان تغذیهای است که میتوانند آگاهی و سبک زندگی ما را در جهت سلامت و طول عمر بیشتر هدایت کنند.
عزیز نجفپور - کارشناس فضای مجازی
از طرف دیگر، آنها به بهانه معرفی بهترین غذاها و رستورانها، به شکمپرستی دامن میزنند. بر کسی پوشیده نیست که طبیعتا تغذیه سالم و مناسب، مورد نیاز جامعه است و باید برای آن وقت و انرژی گذاشت اما این افراد، بهدلیل ناآشنا بودن با مبحث مهم تغذیه، اهمیت سلامت و کیفیت را در این موضوع نادیده گرفته و فقط فعل خوردن را مورد هدف قرار میدهند. حالا و در چنین شرایطی، در حالی که تغذیه سالم، یکی از اصول اخلاقی است، امکان دارد افراد در دام شکمپرستی بیفتند که عملی بسیار غیراخلاقی است. اما این موضوع، زمانی اهمیت بالایی پیدا میکند که بدانیم هیچ قصدخیرخواهانهای برای مخاطبان و کاربران در این معرفیها وجود ندارد و صرفا تبلیغات و درآمدهای کلان است که تعیینکننده نوع خوراک و تغذیه از سمت اصطلاحا این فودبلاگر میشود. بدون شک، تبلیغات و حمایت از کسب و کار ایرادی ندارد ولی اگر این روال آنقدر ادامه داشته باشد که رستورانی بیکیفیت صرفا به دلیل هزینهای که برای تبلیغات کرده است، رستورانی مرغوب معرفی شود، میتواند سلامت افراد جامعه را به خطر بیندازد. بنابراین، گاهی بهتر است در تاثیر گرفتن از چنین افرادی، تامل به خرج دهیم و به این فکر کنیم که نکند تنها دلیل خوشمزگی این غذا، هزینهای است که به این فرد پرداخت شدهاست؟ البته تشخیص بین راست و دروغ کمی سخت شده است اما بهتر است برای رسیدن به واقعیت، تلاشی بیش از پیش به خرج بدهیم. در نهایت باید گفت جامعه ایرانی به فودبلاگر نیازی ندارد؛ چرا که تقریبا همه مردم غذای خوب را میشناسند و از رستورانهای خوب و شناختهشده با کیفیت قابل قبول آگاهی دارند. از طرف دیگر، این رستورانها، رقابت معمول و انسانی خودشان را دارند و نیازی به تبلیغاتی اینچنینی ندارند. در این میان، چیزی که ما به آن نیاز داریم، بهرهمندی از متخصصان تغذیهای است که میتوانند آگاهی و سبک زندگی ما را در جهت سلامت و طول عمر بیشتر هدایت کنند.
عزیز نجفپور - کارشناس فضای مجازی




