من نبودم، خشمم بود

من نبودم، خشمم بود

24 ساعت از تغییر مسیر زندگی سامان می‌گذرد. پسر 17‌ساله‌ای که برای آینده خود هزاران آرزو و برنامه داشت و حالا در بازداشت پلیس آگاهی تهران افسوس یک لحظه خشم خود را می‌خورد. 24 ساعت از مرگ محسن می‌گذرد. پسر نوجوانی که خانواده‌اش هزاران آرزو برایش داشتند و می‌خواستند او را در لباس دامادی ببینند اما حالا کفن به تن بی‌جانش کرده و او را تا خانه ابدی همراهی می‌کنند. پای صحبت‌های سامان که می‌نشینم، از یک لحظه عصبانیت و یک عمر پشیمانی می‌گوید. از شامگاه سه‌شنبه می‌گوید که در یک درگیری بچگانه با چاقو ضربه‌ای به سمت دوستش پرت کرد و باعث مرگ او شد. پشیمانی او، سنش و نحوه ضربه و در نهایت قتل در یک جمله خلاصه می‌شود، ناتوانی در کنترل خشم. علتی که ردپایش در اغلب قتل‌های خیابانی و خانوادگی دیده می‌شود و تا اتفاقی تلخ رخ ندهد جدی گرفته نمی‌شود. هیجانات آنی و عصبانیت ناشی از آن، علت اغلب این دسته از قتل‌هاست و پشیمانی قاتل، هیچ سودی ندارد. وقتی با آنها هم‌صحبت شوید، یک جمله مشترک می‌گویند: «کاش می‌توانستم در آن لحظه خشم خود را کنترل کنم.»
در سال‌های اخیر آستانه تحمل مردم به‌ویژه در میان نوجوانان و جوانان پایین آمده و کاهش تاب‌آوری در برابر هیجانات و عصبانیت سبب شده تا شاهد وقوع درگیری و قتل باشیم. به طوری که بر اساس آمار پزشکی قانونی در سال گذشته، 586هزار و 283 مصدوم نزاع به مراکز پزشکی قانونی مراجعه کردند که نسبت به مدت سال قبل روند افزایشی داشته است.
 از آنجا که ریشه تمامی این وقایع ناگوار در کنترل نکردن هیجانات و خشم‌های لحظه‌ای است، ضروری است به درمان ریشه‌ای و اساسی این‌گونه اتفاقات تلخ پرداخت تا بتوان از وقوع این حوادث تلخ و مرگبار که به آن قتل‌های آنی گفته می‌شود جلوگیری کرد. زیرا ناتوانی در کنترل خشم باعث می‌شود فرد به‌راحتی از یک انسان عصبانی عادی به یک مجرم و حتی قاتل تبدیل ‌شود.
 در این مسیر همراهی خانواده در شناخت ابعاد مختلف خشم و توجه به علل و ریشه‌های خشونت عاملی مهم در کنترل خشم است و خانواده به‌عنوان رکن مهمی در جامعه بتواند با شناخت نیاز‌ها و کسب اطلاعات وسیع درخصوص روحیات فرزندان سهم مهمی در کنترل خشم ایفا کند. آنها همچنین با مشاهده ناتوانی فرزندان در کنترل خشم، باید موضوع را جدی گرفته و با کمک مشاوران راه‌های کنترل خشم را به آنها آموزش دهند.

محمد غمخوار - دبیر گروه حوادث