آلایندهترین شرکتهای جهان در یک نگاه
نمودار زیر به طور خلاصه نشان میدهد کدام شرکتها به تنهایی سهم بزرگی در انتشار دهها میلیارد تن گازهای گلخانهای در پنج دهه گذشته در سطح جهان داشتهاند. این دادهها باید هر آدمی را تکان بدهد؛ بهخصوص برای ما در ایران وقتی که میبینیم شرکت ملی پالایش و پخش فرآوردههای نفتی ایران هم در زمره یکی از آلایندهترین شرکتهای بزرگ جهان نامش به چشم میخورد و سهم نزدیک به 3 درصدی در تخریب محیطزیست جهان دارد. پیشتر در یادداشتی اشاره کرده بودم که اکنون رتبه ایران تا ششمین کشوره آلاینده محیطزیست در جهان بالا رفته است و این باید زنگ خطری برای ما بهمنظور بهبود آلایندگی صنایعمان باشد.
نکته شگفتانگیز این دادهها این است که همه این شرکتها در بخش انرژی و بهویژه نفت و زغالسنگ فعال هستند. تازه این فقط 10 مورد شرکت صدر جدول آلایندههاست؛ جالب است که اگر حتی 20 شرکت اول آلاینده جهان را هم در نظر بگیریم، باز هم میبینیم که 19 شرکت در بخش انرژی و نفت و زغالسنگ فعال هستند. البته شاید چندان هم تعجبآور نباشد، زیرا سالهاست میدانیم سوزاندن سوختهای فسیلی موجب انتشار مقادیر عظیم دیاکسیدکربن در جو زمین میشود. لازم است اشاره کنیم که دادههای مورد اشاره در اینجا، انتشار گازهای گلخانهای را از سال 1344شمسی/ 1965 میلادی درنظر گرفته است؛ یعنی زمانی که منابع انرژی تجدیدپذیر اهمیت کمی داشتند یا اصلا اهمیتی نداشتند.
چند سالی است که جهان به آرامی اما در مسیری مطمئن بهسمت توسعه روشهای سازگار با محیطزیست برای تولید انرژی گام برمیدارد و خوشبختانه نسلهای جدیدتر سیاستگذاران و مدیران عامل به طور فزایندهای از آن حمایت میکنند. بنابراین اگر کمی خوشبین باشیم، میتوانیم انتظار داشته باشیم که روزی را ببینیم که جهان با تکیه بر سامانههای دوستدار محیطزیست، انرژی تولید میکند. با این حال نکته بحرانی فعلی این است در شرایطی که بخشی بزرگی از صنایع انرژی جهان فعلا با اتکا به نفت، گاز و زغالسنگ کارشان به پیش میرود، با چه انگیزه و مشوقهایی باید این شرکتها و دولتهای پردرآمدشان را متقاعد کرد که بهسوی انرژیهای دوستدار محیطزیست چرخش انجام دهند و رویههای حاکم را کنار بگذارند.
کاظم کوکرم - دبیر گروه دانش
چند سالی است که جهان به آرامی اما در مسیری مطمئن بهسمت توسعه روشهای سازگار با محیطزیست برای تولید انرژی گام برمیدارد و خوشبختانه نسلهای جدیدتر سیاستگذاران و مدیران عامل به طور فزایندهای از آن حمایت میکنند. بنابراین اگر کمی خوشبین باشیم، میتوانیم انتظار داشته باشیم که روزی را ببینیم که جهان با تکیه بر سامانههای دوستدار محیطزیست، انرژی تولید میکند. با این حال نکته بحرانی فعلی این است در شرایطی که بخشی بزرگی از صنایع انرژی جهان فعلا با اتکا به نفت، گاز و زغالسنگ کارشان به پیش میرود، با چه انگیزه و مشوقهایی باید این شرکتها و دولتهای پردرآمدشان را متقاعد کرد که بهسوی انرژیهای دوستدار محیطزیست چرخش انجام دهند و رویههای حاکم را کنار بگذارند.
کاظم کوکرم - دبیر گروه دانش




