وقتی احترام گم می‌شود
اتفاقات چند بازی، حاشیه‌ها، مشكلات داوری، كنفرانس‌های بعد از بازی‌های این هفته، مصاحبه‌های رسانه‌ای و پست‌های اجتماعی همه بوی مبارزطلبی یا انتقام‌جویی داشت و تاسف‌بارتر از همه این‌كه بسیاری از آنها نشانی از احترام هم نداشت.
آنچه موجب شده فوتبال در دنیا محترمانه به نظر آید، چشم‌نواز باشد و همه را جذب كند، احترام همه عناصر آن به مقوله فوتبال است. در حقیقت، این فوتبال است كه موضوع محوری است و همه گرد آن جمع شده‌اند. دقیقا عكس این فوتبال كه برخی آدمها گمان می‌كنند این فوتبال است كه به آنها مدیون است و باید بیش از این به آنها خدمت كند.
این توهم كه فوتبال به ما بدهكار است و ما بودیم كه موجب رونق فوتبال شده‌ایم، ما را در همان ایستگاه اول نگه داشته است و بر اساس همین توهم به خود اجازه می‌دهیم به همه آدمهای درون این فوتبال توهین كنیم. فوتبال مانند ابزار دیگر از پول گرفته تا شهرت می‌تواند به تكثیر عشق كمك كند؛ اما ما آن را بهانه‌ای برای تخریب قرار د‌اده‌ایم تا چهره‌ای زشت و نخواستنی به فوتبالمان بدهیم.
فوتبال در دنیا به همه سود می‌رساند؛ از كمپانی‌های افسانه‌ای كه آگهی می‌دهند تا مدیر، كارمند، سرمربی، بازیكن و همه تماشاگران. وقتی چرخه معیوب نباشد، همه از فوتبال لذت و سود می‌برند؛ اما چه شده كه در این جغرافیا، همه از فوتبال می‌نالند؟ چرا تیمدار و تماشاگر و بازیكن همه متضررند؟ چرا كسی از این فوتبال لذت نمی‌برد؟ شبكه‌های مجازی در حال بلعیدن اخلاق در فوتبال هستند و متاسفانه فدراسیون هم نقش خود را از یك تماشاگر بالاتر نمی‌برد تا خسته مبارزه برای پاكسازی فوتبال نشود.
عناصر این فوتبال برای گرفتن حقشان، همه حقوق را زیر پا می‌گذارند غافل از این‌كه در فضای تهمت، توهین، بی‌اخلاقی و بی‌احترامی، تنها چیزی كه قربانی می‌شود «حق» است. این فوتبال، با این مختصات و تعریف، فقط خشونت را به جامعه منتقل می‌كند. كاش آنها كه استاد موج‌سواری روی احساسات مردم هستند و به‌واسطه بازی با عواطف مردم برای خریدن محبوبیت تقلا می‌كنند، این خطر را درك كنند و به همه بگویند.
