جلاد ویولونزن و پولاد كیمیایی
پولاد كیمیایی را به بازیهای سینماییاش بهخصوص در فیلمهای پدرش مسعود كیمیایی میشناسیم و حالا او خبر داده قصد دارد بهزودی در نمایشی به نام «جلاد ویولون زن» به كارگردانی آرش پورمحك در تماشاخانه ملك روی صحنه برود.
این بازیگر در گفت و گو با ایسنا مطرح کرد: مدت هاست دغدغه این را دارم که تئاتر کار کنم، منتها منتظر فرصتی بودم که این فرصت بتواند برای من چالش ایجاد کند و بتوانم گامی محکم بردارم. تئاتر از سینما جداست و تخصصی متفاوت در زمینه بازیگری می طلبد. چند بار خیز برداشتم تا با کارگردانانی کار کنم منتها به دلایل مختلف این فرصت تا امسال دست نداد. امسال فرصتی برای من ایجاد شده که میخواهم حتماً تئاتر را تجربه کنم و همین طور اجرای کنسرتی رسیتال را در برنامه ام دارم.
او به ایسنا گفته: اگر بخواهم دروغ نگویم باید بگویم از سینما دلزده هستم. چون چیزی به نام ارزش سینمایی باقی نمانده. فیلمها فقط گیشه شدهاند و گیشهشان خیلی هم ارزان است! میخواهند مخاطب را به هر قیمتی بخندانند. یا سینمای غرغروی سیاهنمای جشنوارهپسند میبینیم یا خوشیهای دروغینی كه در جامعه نیست را میبینیم و با رویا فروشی مواجهیم. یك زمان بزرگترهایی در سینما وجود داشتند، اما الان خیلی چیزها از بین رفته. نمیخواهم بگویم در تئاتر نیست، یا در جامعه نیست. در همه جای جامعه همین زوال را شاهدیم. آن خودخواهیای كه در رانندگی ما هست، در بقیه سطوح زندگی هم هست. قطعا سینما، دولت و... هم مستثنی نیستند. همه جا را مردم ساختهاند و این حكایت ما مردم است. امروز دیگر دغدغهای كه 20 سال پیش برای سینما داشتم را ندارم. حتی فكر میكنم شاید اگر راه دیگری میرفتم بد نبود. امیدوارم تئاتر، كمی قلقلكم بدهد و از آن لذت ببرم.
این بازیگر در گفت و گو با ایسنا مطرح کرد: مدت هاست دغدغه این را دارم که تئاتر کار کنم، منتها منتظر فرصتی بودم که این فرصت بتواند برای من چالش ایجاد کند و بتوانم گامی محکم بردارم. تئاتر از سینما جداست و تخصصی متفاوت در زمینه بازیگری می طلبد. چند بار خیز برداشتم تا با کارگردانانی کار کنم منتها به دلایل مختلف این فرصت تا امسال دست نداد. امسال فرصتی برای من ایجاد شده که میخواهم حتماً تئاتر را تجربه کنم و همین طور اجرای کنسرتی رسیتال را در برنامه ام دارم.
او به ایسنا گفته: اگر بخواهم دروغ نگویم باید بگویم از سینما دلزده هستم. چون چیزی به نام ارزش سینمایی باقی نمانده. فیلمها فقط گیشه شدهاند و گیشهشان خیلی هم ارزان است! میخواهند مخاطب را به هر قیمتی بخندانند. یا سینمای غرغروی سیاهنمای جشنوارهپسند میبینیم یا خوشیهای دروغینی كه در جامعه نیست را میبینیم و با رویا فروشی مواجهیم. یك زمان بزرگترهایی در سینما وجود داشتند، اما الان خیلی چیزها از بین رفته. نمیخواهم بگویم در تئاتر نیست، یا در جامعه نیست. در همه جای جامعه همین زوال را شاهدیم. آن خودخواهیای كه در رانندگی ما هست، در بقیه سطوح زندگی هم هست. قطعا سینما، دولت و... هم مستثنی نیستند. همه جا را مردم ساختهاند و این حكایت ما مردم است. امروز دیگر دغدغهای كه 20 سال پیش برای سینما داشتم را ندارم. حتی فكر میكنم شاید اگر راه دیگری میرفتم بد نبود. امیدوارم تئاتر، كمی قلقلكم بدهد و از آن لذت ببرم.
تیتر خبرها




