خاك : خاك مزرعه زعفران بهتر است دارای ساختمان متوسط باشد. به‌زبان ساده می‌شود چیزی شبیه مخلوط شن و ماسه و كم و بیش نرم و نفوذپذیر. در خاك سفت بنه‌ها شاخه شاخه می‌شوند یا تغییر شكل می‌دهند. در خاك‌های نرم و شنی هم قدرت نگهداری آب كم است و شما مجبور به آبیاری زیاد می‌شوید كه این كار به پوسیدگی بنه‌ها منجر می‌شود.
دما: زعفران یك گیاه مقاوم به سرما به حساب می‌آید. حداكثر سرمای قابل تحمل برای زعفران 18 - درجه سانتی‌گراد است. دقت كنید چون قسمت اصلی رشد این گیاه در خاك است پس دمای خاك برای رشد و نمو آن بیشتر از دمای هوا اهمیت دارد.
خواب و بیدار: گونه‌های زیادی از زعفران وحشی در طبیعت وجود دارد كه در پاییز حتما دیده‌اید، ولی فقط یك گونه از آن به صورت زراعی كشت می‌شود. زعفران زراعی در طول سال دارای یك دوره بیداری و یك دوره خواب است.
دوره بیداری: برخلاف بقیه گل و گیاهان دوره بیداری آن اوایل پاییز تا اوایل بهار (اواخر فروردین و اوایل اردیبهشت) است. البته بسته به دمای هوا ممكن است زمان پایان بیداری عقب‌تر هم بیاید. ملاك اصلی برای تشخیص آن خشك شدن برگ‌هاست.
دوره خواب: از اواخر فروردین تا نیمــه اردیبــهشت
شروع و تا نیمه شهریور و اوایل مهر  ادامه پیدا می‌كند.