وقتی از حسین سرشار حرف می‌زنیم یاد چه می‌افتیم؟ مردی خوش‌پوش و البته با صدایی پرشکوه و پرحجم که در هنرهای بسیاری از جمله دوبله، اپرا و سینما از جمله سرآمدان بوده‌است. اما شمایل حسین سرشار در حافظه تصویری چند نسل از ما مربوط به یک سکانس از فیلم ماندگار اجاره‌نشین‌ها ساخته داریوش‌مهرجویی است. در دقایق پایانی این فیلم جایی که خانه به دلایل بسیاری در حال انفجار و ویرانی است حسین سرشار به عنوان یکی از ساکنان آن خانه، معصومانه دارد راه‌پله‌ها را جارو و آب آوار شده در ساختمان را کودکانه با کاسه جمع می‌کند. این تصویر یکی از قاب‌های ماندگار ما از اوست؛ هر چند حضور حسین سرشار در سینمای ایران محدود به این اثر نیست و نقش‌های کوتاه اما به یادماندنی‌اش در فیلم‌های «هامون» و «ای ایران» هم قابل توجه است. فارغ از هنر او اما مرگ تراژیک حسین سرشار هم در خاطره جمعی ما باقی‌ مانده‌است. روز هجدهم آذر 1374 در صفحه نهم روزنامه کیهان، لابه‌لای آگهی‌های افزایش سرمایه و گمرک جنوب و شرکت برق منطقه‌ای، آگهی کوچکی با یک عکس نه چندان واضح به شیوه آگهی‌های مرسوم چاپ شده‌است. «صاحب عکس فوق به نام حسین سرشار 60ساله از تاریخ26/8/74 از منزل خارج و تاکنون مراجعت ننموده‌است. خواهشمند است کسانی که از نامبرده اطلاعی دارند با تلفن‌های زیر تماس بگیرند و خانواده‌ای را از نگرانی برهانند. ضمنا نامبرده به بیماری آلزایمر مبتلا می‌باشد.» آگهی غریب و دردناک از بازیگری که سرشار از زندگی بود. هر چند او پس از انتشار این آگهی در یکی از خیابان‌های شهرهای جنوبی پیدا شد اما زیاد تاب نیاورد و سال بعد از آن صدایش برای همیشه خاموش شد. امروز 26 سال از آن روز می‌گذرد.