حال من خوب است اما با تو بهتر می‌شوم
شعری از مهدی فرجی
حال من خوب است اما با تو بهتر می‌شوم
آخ... تا می‌بینمت یک جور دیگر می‌شوم
با تو حس شعر در من بیشتر گل می‌کند
یاسم و باران که می‌بارد معطر می‌شوم
در لباس آبی از من بیشتر دل می‌بری
آسمان وقتی که می‌پوشی کبوتر می‌شوم
آنقدرها مرد هستم تا بمانم پای تو
می‌توانم مایه گهگاه دلگرمی شوم
میل، میل توست، اما بی‌تو باور کن که من
در هجوم بادهای سخت، پرپر می‌شوم
مکث: این شعر از مهدی فرجی به‌خصوص مصرع اول آن خیلی مشهور و به قول معروف به مثل سائر تبدیل شده‌است. در فضای مجازی بارها این مصرع را دیده‌ایم که به اشتراک گذاشته شده است و دکلمه‌اش کرده‌اند. این‌که بخشی از یک شعر به زبان روزمره مردم راه پیدا کند و مردم آن را با خود زمزمه کنند یکی از آرزوهای هر شاعری و یکی از نقطه اوج‌های کار هر شاعری است. این توفیق اما چگونه به وجود می‌آید؟ شاید نتوان هیچ نسخه جامعی پیچید و گفت با این فرمول خاص، شعر به حافظه جمعی مردم راه می‌یابد. اگر چنین نسخه‌ای وجود داشت، هر شاعری آن را به کار می‌گرفت تا بتواند شعر خود را ماندگار کند. شاعران بسیاری در طول تاریخ بوده‌اند که سال‌ها زیسته‌اند و دیوان دیوان شعر گفته‌اند اما هیچ مصرع یا بیتی از آنان در تاریخ ماندگار نشده است اما شاعرانی بوده‌اند که با یک بیت بر زبان مردم سرزمین‌شان ماندگار شده‌اند. شاعری خراسانی در دوران پهلوی می‌زیست به نام علی‌اکبر گلشن‌آزادی که به اعتبار قصاید خراسانی خود مشهور بود اما یک بیت از یکی از غزل‌هایش در تاریخ ادبیات ماندگار شده است:
برو قوی شو اگر راحت جهان‌طلبی
که در نظام طبیعت ضعیف پامال است
شعر مانند دیگر غزل‌های مهدی فرجی حس عاشقانه خوبی دارد اما این حس عاطفی شعر راه را بر دیگر عناصر تشکیل‌دهنده شعر نبسته است. به این بیت زیبا که اتفاقا این بیت هم به بیت مشهوری بدل شده است، دقت کنید:
در لباس آبی از من بیشتر دل می‌بری
آسمان وقتی که می‌پوشی کبوتر می‌شوم
استفاده از تعبیر اآسمان پوشیدنب و بهره‌مندی از ظرفیت استعاری آن که در مصرع قبل ایجاد شده است، تصویر حسی و زیبایی را به شعر داده است. خواننده واقعا با خواندن این بیت حس خوبی از کسی که لباس آبی دارد، در دلش احساس می‌کند (حتی اگر پرسپولیسی باشد!) مجموعه عناصر تشکیل‌دهنده شعر در خدمت انتقال همین حس عاطفی است، یاس، باران، عطر، آسمان، کبوتر و لباس آبی. مجموعه‌ای تشکیل شده است که مخاطب می‌تواند با کنار هم قرار دادن آنها، به حسی برسد که شاعر قرار بوده است به مخاطب انتقال دهد. مهدی فرجی، شاعر زبان‌آوری است و بر اسلوب غزل سنتی به‌خوبی مسلط است و این توانایی را با استفاده از ظرفیت قافیه در قافیه دلگرمی به رخ کشیده است با وجود این‌که به نظر می‌رسید در چنین غزلی نمی‌توان زبان‌آوری شاعر را هم شاهد بود.
