چقدر از جنگل‌های شمال زیر زباله‌ها دفن شده‌اند؟
دفن جنگل، زیر زباله
تجمع اعتراضی مردم سراوان رشت برای دفن زباله‌های استان در این منطقه در اطلاعیه ویژه وزارت کشور «انتظارات به‌حق مردم سراوان» نامیده شده است. آنها بیش از یک دهه است نسبت به این رویه اعتراض دارند و به نظر می‌رسد صدایشان به کسی نمی‌رسد. فارغ از تشدید بیماری‌ها برای مردم این منطقه آنها معتقدند این کار میخ آخر به تابوت جنگل‌های شمال کشور خواهد بود. اما این ادعا چقدر درست است؟ در 30سال گذشته چه میزان زباله در این مناطق دفن یا رها شده است ؟ و مهم‌تر از همه، این‌که دفن زباله در این مناطق چه بلایی بر سر محیط‌زیست منطقه می‌آورد؟ بگذارید نتیجه آخر اعداد و آمار گفته شده را خلاصه بگوییم، نتیجه رویه این است که حالا در بسیاری از رودخانه‌های شمال ایران هیچ موجود زنده‌ای وجود ندارد. این‌که زمین‌های حاصلخیز شمال رو به نابودی است و روند تخریب جنگل‌ها ساعت به ساعت تشدید می‌شود. به گواه آمارهای رسمی روزانه 800 تا1200 تن
زباله یعنی تقریبا نیمی از زباله‌های گیلان در پهنه‌ای جنگلی دپو و دفن می‌شود که امروز مساحت این پهنه حدود20هکتار است. این اتفاق از میانه‌های دهه 60 در سراوان شکل گرفته است و هنوز هم ادامه دارد. طبق آخرین برآوردهای رسمی و غیررسمی، محل دفن زباله در منطقه سراوان رشت کوهستانی از زباله به ارتفاع بیش از ۱۱۰متر است و حجم زباله انباشت شده در سراوان با گذشت بیش از 35سال به یک میلیون تن رسیده است. سازمان حفاظت محیط‌زیست هم پیش از این اعلام کرده بود هم‌اکنون ۳۰سایت دپو و دفن زباله در جنگل‌های هیرکانی وجود دارد که هریک کوهی از زباله را یدک می‌کشند و نزدیک به سه‌دهه از تشکیل آنها می‌گذرد. روزانه به واسطه حجم ورود بسیار زیاد زباله به این مناطق که قرار است آینده حیات در ایران را تضمین کنند و به‌زعم یونسکو، میراث زیست کره محسوب می‌شوند، زیر کوه زباله‌ها دفن می‌شوند. عددهای هولناک دیگری هم از این وضعیت در دسترس است؛ به عنوان مثال این حجم دپوی روزانه زباله تنها در سراوان به تولید شش تا ۱۰لیتر بر ثانیه شیرآبه در محل دفن زباله می‌انجامد. به این معنا که هر ثانیه 10لیتر شیرابه راهی آب‌های زیرزمینی شده، موجب نابودی آب و خاک و درخت‌ها می‌شود. اما تلخ‌تر از همه، این است که بدانیم وضعیت موجود تنها محدود به سراوان نیست. محل دپوی زباله تموشل لاهیجان با وسعت 12هکتار، منطقه کانرود در آستارا با فاصله 500 متری از دریا با وسعت 17هکتار، دپوی زباله در قروق تالش با وسعت دو هکتار و محل دفن زباله در آزادسرای آستانه با وسعتی هفت هکتاری از جمله دیگر این مناطق است؛ مناطقی که جنگل‌ها را در زباله دفن می‌کند.
زباله یعنی تقریبا نیمی از زباله‌های گیلان در پهنه‌ای جنگلی دپو و دفن می‌شود که امروز مساحت این پهنه حدود20هکتار است. این اتفاق از میانه‌های دهه 60 در سراوان شکل گرفته است و هنوز هم ادامه دارد. طبق آخرین برآوردهای رسمی و غیررسمی، محل دفن زباله در منطقه سراوان رشت کوهستانی از زباله به ارتفاع بیش از ۱۱۰متر است و حجم زباله انباشت شده در سراوان با گذشت بیش از 35سال به یک میلیون تن رسیده است. سازمان حفاظت محیط‌زیست هم پیش از این اعلام کرده بود هم‌اکنون ۳۰سایت دپو و دفن زباله در جنگل‌های هیرکانی وجود دارد که هریک کوهی از زباله را یدک می‌کشند و نزدیک به سه‌دهه از تشکیل آنها می‌گذرد. روزانه به واسطه حجم ورود بسیار زیاد زباله به این مناطق که قرار است آینده حیات در ایران را تضمین کنند و به‌زعم یونسکو، میراث زیست کره محسوب می‌شوند، زیر کوه زباله‌ها دفن می‌شوند. عددهای هولناک دیگری هم از این وضعیت در دسترس است؛ به عنوان مثال این حجم دپوی روزانه زباله تنها در سراوان به تولید شش تا ۱۰لیتر بر ثانیه شیرآبه در محل دفن زباله می‌انجامد. به این معنا که هر ثانیه 10لیتر شیرابه راهی آب‌های زیرزمینی شده، موجب نابودی آب و خاک و درخت‌ها می‌شود. اما تلخ‌تر از همه، این است که بدانیم وضعیت موجود تنها محدود به سراوان نیست. محل دپوی زباله تموشل لاهیجان با وسعت 12هکتار، منطقه کانرود در آستارا با فاصله 500 متری از دریا با وسعت 17هکتار، دپوی زباله در قروق تالش با وسعت دو هکتار و محل دفن زباله در آزادسرای آستانه با وسعتی هفت هکتاری از جمله دیگر این مناطق است؛ مناطقی که جنگل‌ها را در زباله دفن می‌کند.
