کارکرد مناسبت‌های تقویمی خارج از پاسداشت آن مناسبت، می‌تواند فرصت خوبی برای بازنگری در رابطه با آن واقعه نام‌گذاری شده هم باشد. امروز روز جهانی پرستار است و همین ثبت تقویمی دلیل مناسبی است برای فهم جایگاه ایران در رابطه با سرانه پرستار در کشور. عیار ابتدایی در مواجهه با این موضوع هم چیزی بهتر از «مقایسه» نیست. به این معنا که با مقایسه ایران با کشورهای دیگر می‌توان برآیندی از وضعیت قرارگیری پرستاران در نظام سلامت ایران را متوجه شد اما آنچه در رابطه با پرستاران ایران وجود دارد، نبود آمار مورد استناد است. البته نه که نباشد اما نهادهای مختلف با درنظرگیری مؤلفه‌های گوناگون اقدام به ارائه آمار کرده‌اند و همین در میزان سرانه اعلام شده تفاوت‌های آشکاری را ایجاد می‌کند. از وزارت بهداشت و درمان گرفته تا مجمع تشخیص مصحلت نظام و البته نظام پزشکی و جامعه پرستاری آمارهای خودشان را دارند. در این میان البته که باید به آمارهای رسمی و مرتبط‌تر رجوع کرد تا برداشت درستی از قرارگیری وضعیت خودمان به دست آوریم. آنچه بدیهی و البته در همه آمارها ثابت مانده، این است که سرانه پرستاری در ایران فاصله معناداری با استانداردهای جهانی دارد. برای آگاهی بهتر از اعداد ثبت شده در جدول زیراین نکته مهم است که بدانیم برای ارائه خدمات متوسط به مردم لازم است به ازای هر 1000نفر، شش پرستار وجود داشته‌باشد و حالا گرجستان، آذربایجان و برخی دیگر از کشورهای همسایه که از حیث پزشکی شرایطی به مراتب عقب‌تر از کشور ما دارند، توانسته‌اند به این میزان دست پیدا کنند و حتی ژاپن هم در مقابل هر 1000 نفر از جمعیت خود، ۹ پرستار را به‌کار گرفته یا کشوری با جمعیت بیش از یک میلیارد و 200‌میلیون نفر  چین هم سرانه پرستار آن به هفت تا هشت نفر در هر 1000 نفر می‌رسد ولی ما حتی نتوانسته‌ایم به کف استاندارد ( یعنی مقداری که باید وجود داشته‌باشد) که سه پرستار برای هر 1000 نفر تعیین شده هم دست پیدا کنیم.