قطب‌الدین صادقی از مشكلات و آسیب‌های جشنواره تئاتر فجر گفت
حركت از شلوغ بازی به سمت كیفیت
پنجمین نشست آسیب‌شناسی تئاتر فجر در حالی برگزار شد كه قطب‌الدین صادقی، كارگردان تئاتر از فعالیت‌های بخش بین‌الملل این جشنواره طی سال‌های قبل انتقاد كرده و در ادامه سخنانش با مقایسه تئاتر فجر و یك جشنواره مشابه خارجی به بررسی تفاوت‌های این دو رویداد پرداخت.
آن‌طور كه ایران تئاتر نوشته است، صادقی گفت: متاسفانه جز مواردی معدود شاهد اجرای هیچ كار برجسته‌ای از گروه‌های خارجی كه به جشنواره تئاتر فجر دعوت شده‌اند، نبودیم.
ما باید كاری كنیم كه از این كمیت گرایی و شلوغ بازی به سمت كیفیت حركت كنیم. یعنی برای نمونه اگر 20 كار درجه یك ایرانی را كه می‌توانیم بعضی از آنها را سفارش بدهیم مطمئنا بسیار مطلوب‌تر خواهد بود. این همان كاری است كه جشنواره آوینیون می‌كند.
او به انتقاد از اجرای آثار ایرانی كه قبل از جشنواره هم اجرا شده‌اند، پرداخته و بیان كرد: اثر ایرانی كه پیشتر اجرا شده دیگر نباید در جشنواره عرضه شود. جشنواره برای رو كردن آخرین دستاوردها، تكنیك‌ها و توانایی‌هایی است كه به دست آورده‌ایم. جشنواره مرور نیست. به نظر من یكی از بزرگ‌ترین آسیب‌های جشنواره فجر این است كه كمیت را بر كیفیت ارجح دانسته است.
در جشنواره‌ای مثل آوینیون شاید تنها حدود 40 تا 50 اثر روی صحنه می‌رود، هرچند در بخش آف این جشنواره ممكن است تا یك هزار اثر هم اجرا شود.
صادقی افزود: ما باید در چارچوب این جشن سیاسی بزرگ به دنبال ارتقای تئاتر باشیم. نكته دیگر این‌كه جشنواره، مدیر خوب می‌خواهد؛ مدیری كه به‌خصوص مداومت داشته باشد. در جشنواره‌ای مثل آوینیون هر مدیری دست‌كم ده سال هدایت جشنواره را به‌عهده دارد، زیرا در زمانی كمتر از این قادر نخواهد بود سیاست‌ها و چشم‌اندازهایش را دنبال كند. به نظر من مدیریت یك جشنواره امری تخصصی
است.
این كارگردان و مدرس تئاتر در پایان سخنانش مشكل مهم در برگزاری جشنواره را نداشتن تعریف دقیق از چنین رویدادهایی دانسته و بیان كرد: اشكال بخش بین‌الملل جشنواره فجر به خود جشنواره برمی‌گردد.
اولین مشكل، تعریف آن است. یعنی معلوم نیست تعریفش چیست.
تمام جشنواره‌های عالم یا به مناسبت‌های موسمی شكل گرفته‌اند یا تاریخی. جشنواره فجر ظاهرا و باطنا قرار است به مناسبت دگرگونی بزرگی كه در عرصه سیاسی رخ داد، ویترینی برای تئاتر ارائه دهد.
زمانی كه انسان وارد جامعه می‌شود هر نهادی كه می‌آفریند برای برطرف كردن یكی از نیازهایش است.
ما چه نیازی داشته‌ایم كه جشنواره تئاتر فجر را راه انداختیم؟ تا زمانی كه به این پرسش برنگردیم، نمی‌توانیم به بقیه پرسش‌ها
جواب دهیم.
مسأله دیگر كه بخش جهانی جشنواره تئاتر فجر را ضعیف می‌كند، سانسور است و مسأله دیگر ذوق پایین هنگام انتخاب. ما باید از فرهنگ‌های دیگر اطلاع پیدا كنیم و خودشیفته نباشیــــــــــــم. فـــــــرهنگ‌های جهان را بشناسیم و از دستاوردهای آنها استفاده كنیم.
تمام جشنواره‌های جهان اخذ دستاوردهای نوین‌اند. اینها را ببینیم و با ترفندی فرهنگی به تئاتر خودمان تزریق‌شان كنیم.
آن‌طور كه ایران تئاتر نوشته است، صادقی گفت: متاسفانه جز مواردی معدود شاهد اجرای هیچ كار برجسته‌ای از گروه‌های خارجی كه به جشنواره تئاتر فجر دعوت شده‌اند، نبودیم.
ما باید كاری كنیم كه از این كمیت گرایی و شلوغ بازی به سمت كیفیت حركت كنیم. یعنی برای نمونه اگر 20 كار درجه یك ایرانی را كه می‌توانیم بعضی از آنها را سفارش بدهیم مطمئنا بسیار مطلوب‌تر خواهد بود. این همان كاری است كه جشنواره آوینیون می‌كند.
او به انتقاد از اجرای آثار ایرانی كه قبل از جشنواره هم اجرا شده‌اند، پرداخته و بیان كرد: اثر ایرانی كه پیشتر اجرا شده دیگر نباید در جشنواره عرضه شود. جشنواره برای رو كردن آخرین دستاوردها، تكنیك‌ها و توانایی‌هایی است كه به دست آورده‌ایم. جشنواره مرور نیست. به نظر من یكی از بزرگ‌ترین آسیب‌های جشنواره فجر این است كه كمیت را بر كیفیت ارجح دانسته است.
در جشنواره‌ای مثل آوینیون شاید تنها حدود 40 تا 50 اثر روی صحنه می‌رود، هرچند در بخش آف این جشنواره ممكن است تا یك هزار اثر هم اجرا شود.
صادقی افزود: ما باید در چارچوب این جشن سیاسی بزرگ به دنبال ارتقای تئاتر باشیم. نكته دیگر این‌كه جشنواره، مدیر خوب می‌خواهد؛ مدیری كه به‌خصوص مداومت داشته باشد. در جشنواره‌ای مثل آوینیون هر مدیری دست‌كم ده سال هدایت جشنواره را به‌عهده دارد، زیرا در زمانی كمتر از این قادر نخواهد بود سیاست‌ها و چشم‌اندازهایش را دنبال كند. به نظر من مدیریت یك جشنواره امری تخصصی
است.
این كارگردان و مدرس تئاتر در پایان سخنانش مشكل مهم در برگزاری جشنواره را نداشتن تعریف دقیق از چنین رویدادهایی دانسته و بیان كرد: اشكال بخش بین‌الملل جشنواره فجر به خود جشنواره برمی‌گردد.
اولین مشكل، تعریف آن است. یعنی معلوم نیست تعریفش چیست.
تمام جشنواره‌های عالم یا به مناسبت‌های موسمی شكل گرفته‌اند یا تاریخی. جشنواره فجر ظاهرا و باطنا قرار است به مناسبت دگرگونی بزرگی كه در عرصه سیاسی رخ داد، ویترینی برای تئاتر ارائه دهد.
زمانی كه انسان وارد جامعه می‌شود هر نهادی كه می‌آفریند برای برطرف كردن یكی از نیازهایش است.
ما چه نیازی داشته‌ایم كه جشنواره تئاتر فجر را راه انداختیم؟ تا زمانی كه به این پرسش برنگردیم، نمی‌توانیم به بقیه پرسش‌ها
جواب دهیم.
مسأله دیگر كه بخش جهانی جشنواره تئاتر فجر را ضعیف می‌كند، سانسور است و مسأله دیگر ذوق پایین هنگام انتخاب. ما باید از فرهنگ‌های دیگر اطلاع پیدا كنیم و خودشیفته نباشیــــــــــــم. فـــــــرهنگ‌های جهان را بشناسیم و از دستاوردهای آنها استفاده كنیم.
تمام جشنواره‌های جهان اخذ دستاوردهای نوین‌اند. اینها را ببینیم و با ترفندی فرهنگی به تئاتر خودمان تزریق‌شان كنیم.
