گفت‌وگو با پویا امینی درباره فعالیت ۲۵ساله‌اش در عرصه بازیگری
هنوز گل طلایی‌ام را نزده‌ام
پویا امینی در طول عمر ۲۵ ساله بازیگری‌اش، نقش‌های متفاوتی را آزموده و به شخصیت‌های مختلفی در جلوی دوربین، جان بخشیده است. با این حال، نقش آفرینی‌های او در سریال‌های پرمخاطبی از جمله خط‌قرمز، در قلب من و خوش‌رکاب بیشتر در ذهن و یاد مردم ماندگار شده است. امینی در دهه ۸۰ یکی از بازیگران پرکار سریال‌های تلویزیونی بود اما طی یک دهه گذشته از حجم فعالیت‌هایش کاسته شده است. این بازیگر البته کم‌کاری‌اش در سال‌های اخیر را نه به دلخواه خود که به دلیل کم تعداد بودن پیشنهادها و جذاب نبودن آنها می‌داند. شبکه آی‌فیلم این روزها سریال «خوش‌رکاب» را با بازی او روی آنتن دارد. امینی ضمن برشمردن نقاط قوت این سریال به این موضوع تاکید دارد که هنوز در بازیگری به آنچه استحقاق و انتظارش را داشته، نرسیده است.
چرا در چند سال اخیر کم‌کار بوده‌اید و به خصوص کمتر شاهد بازی شما در سریال‌های تلویزیونی هستیم. علت این کم‌کاری چیست؟
این را دیگر باید از کسانی پرسید که ما را برای کار دعوت نمی‌کنند. خودم که دلم نمی‌خواهد کم‌کار باشم اما شاید بعضی از دوستان باشند که بخواهند ما زیاد کار نکنیم.
اصولا پیشنهاد بازی داشتید که خودتان به واسطه سخت‌گیر بودن و نپسندیدن نقش رد کنید یا پیشنهادها هم کم شده است؟
پیشنهاد که می‌شود اما بالاخره باید در خور و شأن بازیگر هم باشد. من سال‌هاست که در حوزه بازیگری فعال هستم و دوست دارم نقش‌های خوب را بازی کنم.
شما در دهه ۸۰ بازیگر پرکاری بودید اما در یک دهه گذشته ناگهان از حجم بازی‌هایتان کاسته شد. سوالم دقیقا این است که همه آن نقش‌های پرتعداد در دهه ۸۰ مطابق میل و خواسته‌تان بود؟
به رویکردها هم بستگی دارد. شرایط هم فرق کرده است. سوژه قصه‌ها عوض شده است. فضای دوستانی که دارند فعالیت می‌کنند هم تغییر کرده است. همه این عوامل می‌تواند موثر باشد که یک بازیگر پشت سر هم کار کند یا با فاصله‌های زیاد.
در میان نقش‌هایی که تا امروز بازی کرده‌اید کدام را بیشتر می‌پسندید و باب میل‌تان است؟
راستش خیلی به این موضوع فکر نکرده‌ام. خیلی از نقش‌هایم را دوست دارم. این‌جوری نیست که بتوانم بگویم فلان نقش. در دو سه کار، با توجه به آنچه در ذهن کارگردان بوده، از بازی‌ام راضی بودم. از جمله فیلم «راه رفتن روی خطوط» به کارگردانی علیرضا امینی که کار کم نقصی را از خودم به نمایش گذاشتم. هم خود آقای امینی رضایت داشتند و هم به نظر سایر دوستان، نقش‌آفرینی‌ام متفاوت بود.
این روزها بازپخش «خوش‌رکاب» را می‌بینید؟
نه متاسفانه، البته اطلاع دارم که در حال بازپخش است اما ساعتی پخش می‌شود که در خانه نیستم.
با وجودی‌که خوش‌رکاب بارها بازپخش شده است اما همچنان مردم این سریال را دوست دارند و تماشا می‌کنند. به نظرتان چه عواملی باعث ماندگاری و محبوبیت این سریال شده است؟
دلایل زیادی می‌تواند داشته باشد، مثلا بازی‌های خوبی که بازیگرانی مثل آقای کاسبی یا خانم سعادت داشتند. حضور بازیگرانی مثل محمد کاسبی، مجید صالحی، اصغر نقی‌زاده، مریم سعادت و مونا فرجاد در کنار هم باعث شده بود که بسته تر و تمیزی شکل بگیرد که در نهایت به ساخت یک سریال شسته و رفته منجر شد. ضمن این‌که سریال از یک قصه شیرین و بامزه‌ای برخوردار بود. آقای شاه‌حاتمی با توجه به قلم توانایی که دارند قصه جذابی را ساخته و پرداخته بودند. همه این عوامل در کنار هم، باعث خروجی ماندگاری به نام سریال خوش‌رکاب شدند.
نقش خودتان هم در قیاس با تجربه‌های قبلی‌تان تازگی داشت.
برای خود من هم نقش عجیب بود. وقتی برای صحبت با آقای شاه‌حاتمی رفتم و متوجه فضای سریال شدم، تردیدهایی سراغم آمد اما او تاکید داشت که در کار باشم و گفتند به من اعتماد کن، نمی‌گذارم کاری را انجام دهی که به آن اشراف نداشته باشی. همین‌طور هم شد و همه جوره با نظر و ایده آقای شاه‌حاتمی جلوی دوربین رفتم و شاید ریزترین مسائل را هم با ایشان چک می‌کردم.
شما نقش یکی از رزمندگان را در سریال خوش‌رکاب بازی می‌کردید که فرمانده هم بود. چقدر تلاش و ملاحظات داشتید که نقش‌آفرینی‌تان در قالب یک رزمنده و فرمانده دفاع مقدس با کلیشه‌های مرسوم فاصله داشته و برای مخاطب جذاب باشد؟
نقشی که من داشتم فرمانده به آن معنا نبود. شخصیت «مهدی» فرمانده نبود، بلکه مسؤولیت بخشی از رزمندگان را برعهده داشت. برادرش فرمانده بود که چه مهدی و چه خودش حتی نمی‌خواستند جایی عنوان شود که برادر یکدیگر هستند. من دفاع مقدس را از نزدیک لمس نکرده بودم و به همین دلیل سعی کردم با هم‌صحبتی و مشورت با فضای جنگ و خط مقدم بیشتر آشنا شوم. غیر از من و مجید صالحی، بقیه بازیگران جنگ را از نزدیک تجربه کرده بودند، به خصوص خود آقای شاه حاتمی که به مسائل، اتفاقات و جزئیات جنگ اشراف کامل داشت. سعی کردیم تا جایی که می‌توانیم از کلیشه‌ها دوری کنیم و به واقعیت جنگ بپردازیم. فکر می‌کنم یکی از عواملی که باعث شد مردم از دیدن سریال استقبال کنند هم همین بود. ما دنبال این موضوع نبودیم که فضای جبهه را غیرواقعی نشان دهیم یا تصویری اگزجره و عجیب و غریب را از درگیری‌ها به نمایش بگذاریم. واقعیت‌های جنگ را نشان می‌دادیم. برای مثال، طبیعی است که اگر در یک عملیات پیروزی حاصل می‌شود تعدادی از رزمندگان هم در جریان آن به شهادت برسند. بازنمایی این واقعیت‌ها باعث شد که سریال خوش‌رکاب در مقایسه با بسیاری از آثار مشابه‌اش با استقبال بیشتری از سوی مردم روبه‌رو شود.
چرا خوش‌غیرت به اندازه خوش‌رکاب نتوانست در جذب مخاطب موفق باشد؟
اتفاقا خیلی از مسائل که با خوش‌رکاب استارت خورد به خوش‌غیرت هم رسید و در این سریال هم وجود داشت اما متاسفانه جرح و تعدیل‌ها نگذاشت خوش‌غیرت، همانی باشد که در ذهن آقای شاه‌حاتمی شکل گرفته بود. آنچه پخش شد ۶۰ تا ۷۰ درصد آن چیزی بود که تصویربرداری شده بود.
خودتان چه نقش‌هایی را بیشتر می‌پسندید؟
هرچقدر نقش از خودم دورتر باشد برایم جذاب‌تر است.
از عوامل «خط قرمز» به‌خصوص قاسم جعفری خبری دارید؟
بله، بی‌خبر نیستم. گاهی تلفنی با هم صحبت می‌کنیم و اگر امکانش باشد دیداری تازه می‌کنیم. گروه بازیگری خط قرمز هم ترکیب عجیبی داشت. برخی از آنها مثل سروش گودرزی و ایمان اشراقی با وجودی که می‌توانستند ستاره باشند اما فعالیت‌شان کم شد یا حتی بازیگری را به طور کامل کنار گذاشتند. البته ایمان اشراقی هنوز هم در بازیگری فعالیت دارد اما به طور کل، شاید آنها موفقیت خودشان را در حوزه و کسب و کار دیگری می‌دیدند.
قضاوت عادلانه
آیا از مسیری که تا به امروز در بازیگری داشته‌اید راضی هستید و به آنچه خودتان فکر می‌کردید استحقاقش را دارید رسیده‌اید؟
دنیای بازیگری جهان پرتلاطم است و در کنار همه سختی‌هایش، فضای جذابی دارد. در مورد خودم اگر بخواهم عادلانه قضاوت کنم شاید به ۴۰ درصد آنچه انتظارش را داشته‌ام و مستحقش بوده‌ام رسیده باشم. توانایی‌هایی که در خودم می‌بینم خیلی بیشتر از آنچه است که در این ۲۵ سال بازیگری‌ام به نمایش گذاشته‌ام. همچنان منتظر فرصت و فضایی هستم که بتوانم در آن بهتر خودم را محک بزنم. انتظار موقعیتی را می‌کشم تا بتوانم گل طلایی‌ام را در بازیگری بزنم. امیدوارم این موقعیت و فرصت پیش بیاید تا خودم هم از کارم احساس رضایت بیشتری داشته باشم.
زهرا صلواتی - گروه رسانه
این را دیگر باید از کسانی پرسید که ما را برای کار دعوت نمی‌کنند. خودم که دلم نمی‌خواهد کم‌کار باشم اما شاید بعضی از دوستان باشند که بخواهند ما زیاد کار نکنیم.
اصولا پیشنهاد بازی داشتید که خودتان به واسطه سخت‌گیر بودن و نپسندیدن نقش رد کنید یا پیشنهادها هم کم شده است؟
پیشنهاد که می‌شود اما بالاخره باید در خور و شأن بازیگر هم باشد. من سال‌هاست که در حوزه بازیگری فعال هستم و دوست دارم نقش‌های خوب را بازی کنم.
شما در دهه ۸۰ بازیگر پرکاری بودید اما در یک دهه گذشته ناگهان از حجم بازی‌هایتان کاسته شد. سوالم دقیقا این است که همه آن نقش‌های پرتعداد در دهه ۸۰ مطابق میل و خواسته‌تان بود؟
به رویکردها هم بستگی دارد. شرایط هم فرق کرده است. سوژه قصه‌ها عوض شده است. فضای دوستانی که دارند فعالیت می‌کنند هم تغییر کرده است. همه این عوامل می‌تواند موثر باشد که یک بازیگر پشت سر هم کار کند یا با فاصله‌های زیاد.
در میان نقش‌هایی که تا امروز بازی کرده‌اید کدام را بیشتر می‌پسندید و باب میل‌تان است؟
راستش خیلی به این موضوع فکر نکرده‌ام. خیلی از نقش‌هایم را دوست دارم. این‌جوری نیست که بتوانم بگویم فلان نقش. در دو سه کار، با توجه به آنچه در ذهن کارگردان بوده، از بازی‌ام راضی بودم. از جمله فیلم «راه رفتن روی خطوط» به کارگردانی علیرضا امینی که کار کم نقصی را از خودم به نمایش گذاشتم. هم خود آقای امینی رضایت داشتند و هم به نظر سایر دوستان، نقش‌آفرینی‌ام متفاوت بود.
این روزها بازپخش «خوش‌رکاب» را می‌بینید؟
نه متاسفانه، البته اطلاع دارم که در حال بازپخش است اما ساعتی پخش می‌شود که در خانه نیستم.
با وجودی‌که خوش‌رکاب بارها بازپخش شده است اما همچنان مردم این سریال را دوست دارند و تماشا می‌کنند. به نظرتان چه عواملی باعث ماندگاری و محبوبیت این سریال شده است؟
دلایل زیادی می‌تواند داشته باشد، مثلا بازی‌های خوبی که بازیگرانی مثل آقای کاسبی یا خانم سعادت داشتند. حضور بازیگرانی مثل محمد کاسبی، مجید صالحی، اصغر نقی‌زاده، مریم سعادت و مونا فرجاد در کنار هم باعث شده بود که بسته تر و تمیزی شکل بگیرد که در نهایت به ساخت یک سریال شسته و رفته منجر شد. ضمن این‌که سریال از یک قصه شیرین و بامزه‌ای برخوردار بود. آقای شاه‌حاتمی با توجه به قلم توانایی که دارند قصه جذابی را ساخته و پرداخته بودند. همه این عوامل در کنار هم، باعث خروجی ماندگاری به نام سریال خوش‌رکاب شدند.
نقش خودتان هم در قیاس با تجربه‌های قبلی‌تان تازگی داشت.
برای خود من هم نقش عجیب بود. وقتی برای صحبت با آقای شاه‌حاتمی رفتم و متوجه فضای سریال شدم، تردیدهایی سراغم آمد اما او تاکید داشت که در کار باشم و گفتند به من اعتماد کن، نمی‌گذارم کاری را انجام دهی که به آن اشراف نداشته باشی. همین‌طور هم شد و همه جوره با نظر و ایده آقای شاه‌حاتمی جلوی دوربین رفتم و شاید ریزترین مسائل را هم با ایشان چک می‌کردم.
شما نقش یکی از رزمندگان را در سریال خوش‌رکاب بازی می‌کردید که فرمانده هم بود. چقدر تلاش و ملاحظات داشتید که نقش‌آفرینی‌تان در قالب یک رزمنده و فرمانده دفاع مقدس با کلیشه‌های مرسوم فاصله داشته و برای مخاطب جذاب باشد؟
نقشی که من داشتم فرمانده به آن معنا نبود. شخصیت «مهدی» فرمانده نبود، بلکه مسؤولیت بخشی از رزمندگان را برعهده داشت. برادرش فرمانده بود که چه مهدی و چه خودش حتی نمی‌خواستند جایی عنوان شود که برادر یکدیگر هستند. من دفاع مقدس را از نزدیک لمس نکرده بودم و به همین دلیل سعی کردم با هم‌صحبتی و مشورت با فضای جنگ و خط مقدم بیشتر آشنا شوم. غیر از من و مجید صالحی، بقیه بازیگران جنگ را از نزدیک تجربه کرده بودند، به خصوص خود آقای شاه حاتمی که به مسائل، اتفاقات و جزئیات جنگ اشراف کامل داشت. سعی کردیم تا جایی که می‌توانیم از کلیشه‌ها دوری کنیم و به واقعیت جنگ بپردازیم. فکر می‌کنم یکی از عواملی که باعث شد مردم از دیدن سریال استقبال کنند هم همین بود. ما دنبال این موضوع نبودیم که فضای جبهه را غیرواقعی نشان دهیم یا تصویری اگزجره و عجیب و غریب را از درگیری‌ها به نمایش بگذاریم. واقعیت‌های جنگ را نشان می‌دادیم. برای مثال، طبیعی است که اگر در یک عملیات پیروزی حاصل می‌شود تعدادی از رزمندگان هم در جریان آن به شهادت برسند. بازنمایی این واقعیت‌ها باعث شد که سریال خوش‌رکاب در مقایسه با بسیاری از آثار مشابه‌اش با استقبال بیشتری از سوی مردم روبه‌رو شود.
چرا خوش‌غیرت به اندازه خوش‌رکاب نتوانست در جذب مخاطب موفق باشد؟
اتفاقا خیلی از مسائل که با خوش‌رکاب استارت خورد به خوش‌غیرت هم رسید و در این سریال هم وجود داشت اما متاسفانه جرح و تعدیل‌ها نگذاشت خوش‌غیرت، همانی باشد که در ذهن آقای شاه‌حاتمی شکل گرفته بود. آنچه پخش شد ۶۰ تا ۷۰ درصد آن چیزی بود که تصویربرداری شده بود.
خودتان چه نقش‌هایی را بیشتر می‌پسندید؟
هرچقدر نقش از خودم دورتر باشد برایم جذاب‌تر است.
از عوامل «خط قرمز» به‌خصوص قاسم جعفری خبری دارید؟
بله، بی‌خبر نیستم. گاهی تلفنی با هم صحبت می‌کنیم و اگر امکانش باشد دیداری تازه می‌کنیم. گروه بازیگری خط قرمز هم ترکیب عجیبی داشت. برخی از آنها مثل سروش گودرزی و ایمان اشراقی با وجودی که می‌توانستند ستاره باشند اما فعالیت‌شان کم شد یا حتی بازیگری را به طور کامل کنار گذاشتند. البته ایمان اشراقی هنوز هم در بازیگری فعالیت دارد اما به طور کل، شاید آنها موفقیت خودشان را در حوزه و کسب و کار دیگری می‌دیدند.
قضاوت عادلانه
آیا از مسیری که تا به امروز در بازیگری داشته‌اید راضی هستید و به آنچه خودتان فکر می‌کردید استحقاقش را دارید رسیده‌اید؟
دنیای بازیگری جهان پرتلاطم است و در کنار همه سختی‌هایش، فضای جذابی دارد. در مورد خودم اگر بخواهم عادلانه قضاوت کنم شاید به ۴۰ درصد آنچه انتظارش را داشته‌ام و مستحقش بوده‌ام رسیده باشم. توانایی‌هایی که در خودم می‌بینم خیلی بیشتر از آنچه است که در این ۲۵ سال بازیگری‌ام به نمایش گذاشته‌ام. همچنان منتظر فرصت و فضایی هستم که بتوانم در آن بهتر خودم را محک بزنم. انتظار موقعیتی را می‌کشم تا بتوانم گل طلایی‌ام را در بازیگری بزنم. امیدوارم این موقعیت و فرصت پیش بیاید تا خودم هم از کارم احساس رضایت بیشتری داشته باشم.
زهرا صلواتی - گروه رسانه
