چه خبر؟
شاهرگ مذاکرات وین
مذاکرات ایران و اعضای 1+4 در وین وارد فاز تعیین‌کننده‌ای شده است. بدیهی است که در این میان، دغدغه کشورهای غربی، استراتژی مهار همه‌جانبه جمهوری اسلامی ایران است. به عبارت بهتر، آمریکا و بازیگران اروپایی نسبت به پوچی ادعای خود در قبال فعالیت‌های هسته‌ای صلح‌آمیز کشورمان آگاه هستند.
دولت ایران در قبال توافق‌نامه برجام به تعهدات خود عمل کرد اما در طرف مقابل، ترامپ، رئیس‌جمهور سابق آمریکا با خیالی آسوده آن را زیر پا گذاشت. با این حال نمی‌توان در چنین معادله‌ای صرفا شخص ترامپ را مقصر قلمداد کرد زیرا هر تصمیمی در جوامع غربی بر اساس برنامه‌ریزی و مطالعات گسترده اتاق‌های فکر اتخاذ می‌شود.
هرچند برای توجیه اقدامات‌شان در محافل مدعی کم‌اهمیت بودن ایران در معادلات تجاری و گردش مالی بازارهای بین‌المللی می‌شوند اما واقعیت در همین جا نهفته است، واقعیت مکانی استراتژیک در غرب آسیا، ثروت عظیم نفتی و البته معادن گسترده ایران که میراث ملی کشورمان است. فراتر از آن، قدرت و اقتدار جمهوری اسلامی ایران در بین کشورهای منطقه، به یک الگو در نظام بین‌الملل (در برابر زیاده‌خواهی‌ها و فشارهای متعدد غرب) تبدیل شده است.
در این شرایط، تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای کشورمان در وین، با توجه به تجربه قبل از مهم‌ترین ابزار حقوق بین‌الملل با تمام توان کارشناسی می‌خواهد بهره ببرد. این ابزار مهم، چیزی جز اخذ تضامین از طرف غربی نیست. نباید فراموش کرد که میان تضمین و تعهد تفاوت وجود دارد. تضمین‌ها، تعهداتی هستند که ریسک اجرایی‌نشدن آنها بسیار بالا و هزینه عدول از آنها برای طرف خاطی سنگین خواهد بود. در چنین شرایطی، سیاستمدارانی مانند ترامپ دیگر قدرت مانور گذشته در خصوص خروج بدون دردسر از توافق هسته‌ای را نخواهند داشت.
اگر بتوان از کشورهای غربی تضامینی گرفت که خروج مجدد از توافق و تحریم مجدد برایشان هزینه‌بر باشد می‌توان اطمینان بیشتری جهت استحکام توافق داشت. به‌عبارت‌بهتر، موضوع تضمین‌ها، شاهرگ مذاکرات محسوب می‌شود. اصرار جمهوری اسلامی ایران بر ارائه تضمین توسط طرف مقابل، دقیقا ریشه در همین حقیقت دارد. درگیر کردن سرمایه‌های غرب، انجام پروژه‌های اقتصادی با استفاده از منابع خارجی و افزایش هزینه‌های حقوقی خروج مجدد آمریکا از توافق هسته‌ای و در مقابل، کاهش هزینه‌های حقوقی و عملیاتی استمرار فعالیت‌های تجاری شرکت‌های بین‌المللی در ایران (در صورت خروج مجدد آمریکا از برجام)، جملگی باید مورد توجه قرار گیرد.
بی‌اعتنایی لبنان به خواسته کشورهای عربی درباره حزب‌ا...
برخی منابع آگاه گزارش دادند که دولت لبنان به خواسته کشورهای عربی درباره حزب‌ا... به عنوان شرط بهبود روابط با این کشور پاسخ نداده است.
به گزارش فارس، دولت لبنان در جوابیه‌ای که برای پیشنهاد کویت در خصوص بهبود روابط با کشورهای حاشیه خلیج فارس آماده کرده به انجام هیچ اقدامی برای اجرایی کردن قطعنامه سازمان ملل درباره خلع سلاح حزب‌ا... اشاره‌ای نکرده است.
خبرگزاری رویترز به نقل از این منابع گزارش داد که بیروت تنها اشاره کرده است که «لبنان هرگز نقطه شروعی برای تحرکات علیه کشورهای عربی نخواهد بود».
روزنامه القدس العربی نیز نوشت که «عبدا... بوحبیب» وزیر خارجه لبنان در نشست دیروز وزرای خارجه عرب در کویت، این جوابیه را که پاسخی به پیشنهاد ۱۲ بندی کویت است، ارائه کرد.
هفته گذشته «احمد ناصر المحمد الصباح» وزیر خارجه کویت در سفری به بیروت یک پیشنهاد ۱۰ بندی برای بهبود روابط بیروت با کشورهای عربی را تقدیم مقامات
لبنان کرد.
مذاکرات ایران و اعضای 1+4 در وین وارد فاز تعیین‌کننده‌ای شده است. بدیهی است که در این میان، دغدغه کشورهای غربی، استراتژی مهار همه‌جانبه جمهوری اسلامی ایران است. به عبارت بهتر، آمریکا و بازیگران اروپایی نسبت به پوچی ادعای خود در قبال فعالیت‌های هسته‌ای صلح‌آمیز کشورمان آگاه هستند.
دولت ایران در قبال توافق‌نامه برجام به تعهدات خود عمل کرد اما در طرف مقابل، ترامپ، رئیس‌جمهور سابق آمریکا با خیالی آسوده آن را زیر پا گذاشت. با این حال نمی‌توان در چنین معادله‌ای صرفا شخص ترامپ را مقصر قلمداد کرد زیرا هر تصمیمی در جوامع غربی بر اساس برنامه‌ریزی و مطالعات گسترده اتاق‌های فکر اتخاذ می‌شود.
هرچند برای توجیه اقدامات‌شان در محافل مدعی کم‌اهمیت بودن ایران در معادلات تجاری و گردش مالی بازارهای بین‌المللی می‌شوند اما واقعیت در همین جا نهفته است، واقعیت مکانی استراتژیک در غرب آسیا، ثروت عظیم نفتی و البته معادن گسترده ایران که میراث ملی کشورمان است. فراتر از آن، قدرت و اقتدار جمهوری اسلامی ایران در بین کشورهای منطقه، به یک الگو در نظام بین‌الملل (در برابر زیاده‌خواهی‌ها و فشارهای متعدد غرب) تبدیل شده است.
در این شرایط، تیم مذاکره‌کننده هسته‌ای کشورمان در وین، با توجه به تجربه قبل از مهم‌ترین ابزار حقوق بین‌الملل با تمام توان کارشناسی می‌خواهد بهره ببرد. این ابزار مهم، چیزی جز اخذ تضامین از طرف غربی نیست. نباید فراموش کرد که میان تضمین و تعهد تفاوت وجود دارد. تضمین‌ها، تعهداتی هستند که ریسک اجرایی‌نشدن آنها بسیار بالا و هزینه عدول از آنها برای طرف خاطی سنگین خواهد بود. در چنین شرایطی، سیاستمدارانی مانند ترامپ دیگر قدرت مانور گذشته در خصوص خروج بدون دردسر از توافق هسته‌ای را نخواهند داشت.
اگر بتوان از کشورهای غربی تضامینی گرفت که خروج مجدد از توافق و تحریم مجدد برایشان هزینه‌بر باشد می‌توان اطمینان بیشتری جهت استحکام توافق داشت. به‌عبارت‌بهتر، موضوع تضمین‌ها، شاهرگ مذاکرات محسوب می‌شود. اصرار جمهوری اسلامی ایران بر ارائه تضمین توسط طرف مقابل، دقیقا ریشه در همین حقیقت دارد. درگیر کردن سرمایه‌های غرب، انجام پروژه‌های اقتصادی با استفاده از منابع خارجی و افزایش هزینه‌های حقوقی خروج مجدد آمریکا از توافق هسته‌ای و در مقابل، کاهش هزینه‌های حقوقی و عملیاتی استمرار فعالیت‌های تجاری شرکت‌های بین‌المللی در ایران (در صورت خروج مجدد آمریکا از برجام)، جملگی باید مورد توجه قرار گیرد.
بی‌اعتنایی لبنان به خواسته کشورهای عربی درباره حزب‌ا...
برخی منابع آگاه گزارش دادند که دولت لبنان به خواسته کشورهای عربی درباره حزب‌ا... به عنوان شرط بهبود روابط با این کشور پاسخ نداده است.
به گزارش فارس، دولت لبنان در جوابیه‌ای که برای پیشنهاد کویت در خصوص بهبود روابط با کشورهای حاشیه خلیج فارس آماده کرده به انجام هیچ اقدامی برای اجرایی کردن قطعنامه سازمان ملل درباره خلع سلاح حزب‌ا... اشاره‌ای نکرده است.
خبرگزاری رویترز به نقل از این منابع گزارش داد که بیروت تنها اشاره کرده است که «لبنان هرگز نقطه شروعی برای تحرکات علیه کشورهای عربی نخواهد بود».
روزنامه القدس العربی نیز نوشت که «عبدا... بوحبیب» وزیر خارجه لبنان در نشست دیروز وزرای خارجه عرب در کویت، این جوابیه را که پاسخی به پیشنهاد ۱۲ بندی کویت است، ارائه کرد.
هفته گذشته «احمد ناصر المحمد الصباح» وزیر خارجه کویت در سفری به بیروت یک پیشنهاد ۱۰ بندی برای بهبود روابط بیروت با کشورهای عربی را تقدیم مقامات
لبنان کرد.
