یک نذر پرتقالی
حدود یکهفته پیش و در ایام ولادت دختر پیامبر رحمت(ص) اگر زائر و مهمان حرم شاهخراسان بودید احتمالا عطر دلانگیز پرتقال شمال از گوشهای از حرممطهر به مشامتان میرسید و شاید صاحب یکی از آن پرتقالهای درشت و آبدار و خوشرنگ سفره حضرت میشدید. پرتقالهایی که در کنار حسوحال معنوی زیارت، خیالتان را به باغهای نارنجیرنگ رامسر استان مازندران پرواز میداد. عطر پرتقالها از فضای مهمانسرا و چایخانه حضرت سرریز میشد؛ همانجا که زائران دور و نزدیک امامهشتم برای پذیرایی روزانه و بهویژه اعیاد به آنجا دعوت میشوند.
روز میلاد خانمفاطمهزهرا(س)اما زائران علاوه بر پذیرایی معمول روزانه هرکدام پرتقالی به رسم تبرک هدیه گرفتند. پرتقالها اما
چند روز پیشتر از میلاد، سوار بر کامیون، مسافت 979کیلومتری رامسر تا مشهد را پیموده بودند تا خود را بهدست زائرانی برسانند که برای تبریک میلاد دختر پیامبر خود را به حرم فرزندش، علیبنموسیالرضا میرسانند.
پرتقالها هم انگار مثل زوار دلداده اهلبیت به قصد زیارت به پابوسی حرم امامرضا و زوارش آمده بودند؛ اصلا انگار از همان وقتی که روی درخت نشسته بودند، انتخابشده و دست تبرک روی سرشان کشیده شده بود؛ چراکه با سلام و صلوات چیدهشده و یکییکی در سبد نشسته و در کامیون جاگرفته و ترانهخوان خود را به دروازههای شهر مشهد رساندند و پس از آن هم با شور و هیجان به مرکز شهر و حرم سلطان خراسان رسیدند.
ابوالفضل جنتعلیپور، هموطن ولایی و مهربان رامسری است که امسال به دلش افتاده حرم امامرضا(ع) را پرتقالی کند. پرتقالها به خواست و همت و تلاش او جمعآوری شدند: یک هفته پیش از عید میلاد حضرتفاطمه(س) آگهی جمعآوری پرتقال برای توزیع و پذیرایی از مهمانان در مهمانسرای حرم ثامنالحج(ع) را در شهر رامسر پخش کردم تا هر باغداری که تمایل دارد در خدمت به زائران آستانمقدس امامهشتم سهمی داشته باشد، بخشی از محصولش را نذر این حرم کند. با توزیع اطلاعیهها، حدود 40نفر از باغداران رامسری بهترین محصولات باغهایشان که شامل پرتقال تامسون و توسرخ(خونی) از نوع بومی آبدار بود به میزان 5/2 تن معادل 10هزار عدد را اهدا کردند و من هم طبق قولی که داده بودم بار را روز پیش از عید به حرم رساندم.
ارادتی بنما تا سعادتی ببری
علیپور درخصوص انگیزه انجام این مهربانی نیکوکارانه به کلام حضرترسول(ص) درباره دخترش، فاطمهزهرا(س) اشاره کرده و میگوید: طبق فرموده رسولخدا(ص)، فاطمه(س) اولین کسی است که وارد بهشت میشود و هرکس او را خوشحال کند، خداوند را خوشحال کرده است؛ بنابراین من و باغداران رامسری هم به دنبال جلبرضایت خداوند و حضرت فاطمهزهرا(س) و فرزندانش بهخصوص امامرئوف، رنج این سفر شیرین را به جان خریدیم تا در روز میلاد آن بانوی بزرگوار که روز شادی اهلبیت است، سهمی در شادکردن زائران این خاندان کریم داشته باشیم و امیدوارم این نیت و تلاشمان موردقبول اهلبیت(ع) قرار گرفته باشد.
خدمت مداوم
این هموطن رامسری اولینباری نیست که خود را با بار کامیونش برای خدمت به آستان قدس به مشهد
رسانده است.
او هفتسالی است که هر سال با باری از گلوگیاه خود را پیش از میلاد امامرضا(ع) به مشهد میرساند و حرممطهر را با گلهای نذری مردم روستای تلارسر و سایر روستاهای رامسر گلآرایی میکند.
جنتعلیپور یکی از خیرین گل آستانقدسرضوی دراینباره میگوید: من گلهای اهدایی مردم رامسر را یکییکی از آنها تحویلگرفته و بار چند کامیونکرده و به مشهد میرسانیم. امسال هم این توفیق نصیبمان شد که نذر رامسریها را که 9کامیون شده بود به مشهد و قم ارسالکنیم.
حالوهوای علیپور هنگامی که بار کامیونها را تحویل خدمه آستانمقدس میدهد و چشمش به گنبد طلا میافتد تماشایی است.
اول سلام میدهد و بعد هم شروع به گفتوگوی صمیمانه با امام خود میکند و حال دلش را با این نجواهای عاشقانه خوب میکند و از امام میخواهد که هوای او و همشهریانش را داشته باشد: همه آنها وقتی میخواهم راهی مشهد بشوم خودشان را به من میرسانند و یکییکی حاجتهایشان را کفدستم میگذارند که به امام برسانم و از طرف آنها یک دلسیر زیارت کنم؛ از جوان پشتکنکوری گرفته تا بیمارانی که شفا میخواهند، یا مادری که درد پیری امانش را بریده و آرزوی زیارت دارد. یک حاجت اما بین همه آنها مشترک است و آن رساندن سلام به امام است.
بعضی از این التماسدعا گفتنها اما بدجور در دل و ذهن علیپور مینشیند و تا رسیدن به مشهد رهایش نمیکند، مثل اشکها و گریههای مادری که 4000تومان را در مشت او میگذارد و التماس میکند که برای پسر جوانش که به سرطان مبتلاشده دعا کند و با شفای او به رامسر برگردد.
روز میلاد خانمفاطمهزهرا(س)اما زائران علاوه بر پذیرایی معمول روزانه هرکدام پرتقالی به رسم تبرک هدیه گرفتند. پرتقالها اما
چند روز پیشتر از میلاد، سوار بر کامیون، مسافت 979کیلومتری رامسر تا مشهد را پیموده بودند تا خود را بهدست زائرانی برسانند که برای تبریک میلاد دختر پیامبر خود را به حرم فرزندش، علیبنموسیالرضا میرسانند.
پرتقالها هم انگار مثل زوار دلداده اهلبیت به قصد زیارت به پابوسی حرم امامرضا و زوارش آمده بودند؛ اصلا انگار از همان وقتی که روی درخت نشسته بودند، انتخابشده و دست تبرک روی سرشان کشیده شده بود؛ چراکه با سلام و صلوات چیدهشده و یکییکی در سبد نشسته و در کامیون جاگرفته و ترانهخوان خود را به دروازههای شهر مشهد رساندند و پس از آن هم با شور و هیجان به مرکز شهر و حرم سلطان خراسان رسیدند.
ابوالفضل جنتعلیپور، هموطن ولایی و مهربان رامسری است که امسال به دلش افتاده حرم امامرضا(ع) را پرتقالی کند. پرتقالها به خواست و همت و تلاش او جمعآوری شدند: یک هفته پیش از عید میلاد حضرتفاطمه(س) آگهی جمعآوری پرتقال برای توزیع و پذیرایی از مهمانان در مهمانسرای حرم ثامنالحج(ع) را در شهر رامسر پخش کردم تا هر باغداری که تمایل دارد در خدمت به زائران آستانمقدس امامهشتم سهمی داشته باشد، بخشی از محصولش را نذر این حرم کند. با توزیع اطلاعیهها، حدود 40نفر از باغداران رامسری بهترین محصولات باغهایشان که شامل پرتقال تامسون و توسرخ(خونی) از نوع بومی آبدار بود به میزان 5/2 تن معادل 10هزار عدد را اهدا کردند و من هم طبق قولی که داده بودم بار را روز پیش از عید به حرم رساندم.
ارادتی بنما تا سعادتی ببری
علیپور درخصوص انگیزه انجام این مهربانی نیکوکارانه به کلام حضرترسول(ص) درباره دخترش، فاطمهزهرا(س) اشاره کرده و میگوید: طبق فرموده رسولخدا(ص)، فاطمه(س) اولین کسی است که وارد بهشت میشود و هرکس او را خوشحال کند، خداوند را خوشحال کرده است؛ بنابراین من و باغداران رامسری هم به دنبال جلبرضایت خداوند و حضرت فاطمهزهرا(س) و فرزندانش بهخصوص امامرئوف، رنج این سفر شیرین را به جان خریدیم تا در روز میلاد آن بانوی بزرگوار که روز شادی اهلبیت است، سهمی در شادکردن زائران این خاندان کریم داشته باشیم و امیدوارم این نیت و تلاشمان موردقبول اهلبیت(ع) قرار گرفته باشد.
خدمت مداوم
این هموطن رامسری اولینباری نیست که خود را با بار کامیونش برای خدمت به آستان قدس به مشهد
رسانده است.
او هفتسالی است که هر سال با باری از گلوگیاه خود را پیش از میلاد امامرضا(ع) به مشهد میرساند و حرممطهر را با گلهای نذری مردم روستای تلارسر و سایر روستاهای رامسر گلآرایی میکند.
جنتعلیپور یکی از خیرین گل آستانقدسرضوی دراینباره میگوید: من گلهای اهدایی مردم رامسر را یکییکی از آنها تحویلگرفته و بار چند کامیونکرده و به مشهد میرسانیم. امسال هم این توفیق نصیبمان شد که نذر رامسریها را که 9کامیون شده بود به مشهد و قم ارسالکنیم.
حالوهوای علیپور هنگامی که بار کامیونها را تحویل خدمه آستانمقدس میدهد و چشمش به گنبد طلا میافتد تماشایی است.
اول سلام میدهد و بعد هم شروع به گفتوگوی صمیمانه با امام خود میکند و حال دلش را با این نجواهای عاشقانه خوب میکند و از امام میخواهد که هوای او و همشهریانش را داشته باشد: همه آنها وقتی میخواهم راهی مشهد بشوم خودشان را به من میرسانند و یکییکی حاجتهایشان را کفدستم میگذارند که به امام برسانم و از طرف آنها یک دلسیر زیارت کنم؛ از جوان پشتکنکوری گرفته تا بیمارانی که شفا میخواهند، یا مادری که درد پیری امانش را بریده و آرزوی زیارت دارد. یک حاجت اما بین همه آنها مشترک است و آن رساندن سلام به امام است.
بعضی از این التماسدعا گفتنها اما بدجور در دل و ذهن علیپور مینشیند و تا رسیدن به مشهد رهایش نمیکند، مثل اشکها و گریههای مادری که 4000تومان را در مشت او میگذارد و التماس میکند که برای پسر جوانش که به سرطان مبتلاشده دعا کند و با شفای او به رامسر برگردد.




