در دهه 1990، سیاستگذاران مترقی در دموکراسی‌های توسعه‌یافته از «اقتصاد دانش» به عنوان یک محرک کلیدی برای شکوفایی آینده استقبال کردند. به عقیده طرفداران آن، در اقتصاد دانش، شرکت‌ها و کشورها به طور یکسان با پرورش دانش کارگران - در مقابل اشکال سنتی سرمایه مانند کارخانه و ماشین‌آلات- موفق خواهند شد. 
امروزه، این دیدگاه خیرخواهانه، از تأثیرات اجتماعی و اقتصادی پیشرفت فناوری، با اتوماسیون و ظهور هوش مصنوعی و همچنین تحولات در اقتصاد دیجیتال و ماهیت در حال تکامل جهانی شدن همراه شده است.
تغییر پارادایم از اقتصاد مبتنی بر دانش، به اقتصاد مبتنی بر اتوماسیون، نه تنها به کسب و کارهای آنلاین کمک خواهد کرد، بلکه در کسب و کارهای آفلاین نیز با جمع‌آوری داده‌ها و تجزیه و تحلیل دموگرافیک آن می‌تواند به تمییز دادن مشتریان و بهبود روابط با آنها و نیز افزایش کیفیت ارتباطات اقتصادی در عین امنیت بیشتر و نیز صرفه‌جویی در زمان کمک کند.
پذیرش در مقیاس بزرگ فناوری‌های مبتنی بر هوش مصنوعی مانند یادگیری ماشین (ML) و RPA (اتوماسیون فرآیند رباتیک) به افزایش کارایی و امنیت و در عین حال صرفه‌جویی در زمان و هزینه کمک می‌کند.
با هوش مصنوعی به ترس از بیکار شدن نباید نیازی داشت؛ چرا که در وهله نخست، تنها شکل کارها تغییر کرده و ما به ازای آن، مشاغل جدیدتری نیز به وجود می‌آیند؛ همچنین افراد با استفاده از هوش مصنوعی می‌توانند تمرکز بیشتری بر انجام کارهای کیفی داشته و در نتیجه ضمن توسعه اقتصادی در ابعاد سازمانی به ابعاد توسعه مهارت‌های فردی، افزایش بهره‌وری و افزایش کیفیت فعالیت‌ها نیز کمک کنند.کاهش کاغذبازی و تجربه کاربری بهتر، به نوبه خود، زندگی انسان را بهبود می‌بخشد که به رشد و توسعه اقتصادی منجر می‌شود. با این حال، یادآوری این نکته نیز مهم است، در حالی که هوش مصنوعی می‌تواند کارایی را افزایش دهد و هزینه را بهینه کند، نمی‌تواند با مغز انسان مطابقت داشته باشد. این یعنی هوش مصنوعی در کنار انسان است که می‌تواند به مهم‌ترین کارایی‌های اثربخش منجر شود.

سینا تفنگ‌چی - کارشناس فناوری