یکی از راه‌های ایجاد ارتباط نزدیک با مخاطب آن است که بتوانیم برای آدم‌هایی در سریال‌های خود داستان‌پردازی کنیم که کاملا واقعی هستند؛ یعنی مخاطب آنها را می‌شناسد و با آنها فاصله ندارد. این‌که همه شخصیت‌ها را شبیه هم ببینیم اصلا درست نیست و اتفاقا باید نمایندگان طبقات مختلف در سریال‌ها باشند. شخصیت‌سازی برخی سریال‌ها در سطح روی می‌دهد و این طور القا می‌شود که همه شخصیت‌ها شبیه هم هستند و همه رفتارهایی قابل پیش‌بینی هستند، ولی در عالم واقع خیلی کم پیش می‌آید آدم‌ها همه مثل هم و قابل پیش‌بینی باشند.
هرقدر بیشتر در نگارش فیلمنامه بر فاز تحقیق و پژوهش وقت گذاشته‌باشیم، یقینا بهتر می‌توانیم آدم‌هایی را ساخته و پرداخته کنیم که واقعی هستند و مخاطبان آنها را درک می‌کنند. از تیپ دیدن مشاغل مرتبط با شخصیت‌ها باید پرهیز کرد و تا حد امکان برای شخصیت‌های موثر باید شناسنامه داشت. همه تلاش برنامه‌سازان و سریال‌سازان آن است که بتوانند محصول جذابی خلق کنند و این محصول زمانی خلق می‌شود که داستان‌پردازان، آدم‌های خود را بشناسند و روی آنها پژوهش لازم انجام گرفته‌باشند. هیچ دو انسانی شبیه هم نیستند و در پرداخت شخصیت باید خیلی زیاد بر ریزه‌کاری‌های شخصیت‌پردازی، تعمق کرد. البته که پرداخت درست شخصیت، از نگاه درست در فیلمنامه‌نویسی می‌آید و نگاه درست فیلمنامه‌نویس هم ریشه دارد، در دیدگاه دقیق و ژرف کارگردان و تهیه‌کننده. به این ترتیب اگر ارکان اصلی تولید، بدانند ارائه محصول جذاب چه عناصری لازم دارد، در آن صورت همه چیز درست پیش خواهدرفت.
یکی از راه‌های ساده سرگرم کردن و تولید محصول جذاب، استفاده از مسائل مردم در داستان‌پردازی است و اگر نتوانیم این مسائل را روایت کنیم و مدام بخواهیم درباره مسائلی صحبت کنیم که دغدغه مردم نیست، سخت بشود به موفقیت رسید.
  درباره حرف زدن از مشکلات مردم نباید واهمه داشته‌باشیم چون می‌خواهیم رسانه‌ملی داشته‌باشیم و مردم را جذب کنیم؛ پس تلاش کنیم مسائل مردم به ویژه مسائل اقتصادی را به طور ریشه‌ای زیربنای نگارش و تولید سریال‌های جذاب کنیم و البته این استفاده می‌تواند در گونه‌های مختلف باشد.
فریدون فرهودی - نویسنده