وفادار بود و دلش برای ایران و انقلاب می‌تپید. او سال 1320 در یزد متولد شد و در همان کودکی همراه با خانواده در کرمان اقامت گزید. 
پس از اتمام تحصیلات متوسطه، وارد حوزه علمیه کرمان به نام مدرسه معصومیه شد و به تحصیل علوم اسلامی مشغول شد. بعد از اتمام سطوح اولیه تحصیلی در کرمان به حوزه علمیه قم رفت و بعد از تکمیل سطوح عالیه در سال ۱۳۴۶ به دنبال رویدادهای سیاسی، تحت تعقیب رژیم شاه قرار گرفت و مخفیانه به عراق رفت و آنجا تحصیلات علوم اسلامی را ادامه داد. 
او پیش از پیروزی انقلاب در خارج و داخل ایران از فعالان سیاسی بود و در خلال این مدت به اروپا و کشورهای آسیای غربی (چون سوریه، لبنان، اردن، عربستان، پاکستان و افغانستان) سفر کرد. 
در جریان مبارزات سیاسی خارج از کشور مدت هفت سال سخنگویی نهضت روحانیت مبارز در ایران را به عهده داشت و همچنین نمایندگی امام خمینی(ره) را به عنوان رابط بین مسوولان عالی‌رتبه عراقی با او به عهده داشت و همچنین رابط بین سازمان‌ها و انجمن‌های اسلامی و مبارز دانشجویی و برخی شخصیت‌های مبارز خارج از کشور با وی بود. او پس از انقلاب و اوایل سال ۱۳۵۸ به عنوان نخستین سفیر جمهوری اسلامی ایران در عراق عازم بغداد شد. 
پس از بازگشت از عراق هم مدتی در دفتر امام خمینی(ره) مشغول خدمت بود و از طرف ایشان اجازه دریافت وجوهات شرعیه را نیز داشت و سپس به دستور ایشان در اردیبهشت۱۳۵9 به سرپرستی موسسه اطلاعات منصوب شد. 
مرحوم دعایی که یکی از همراهان و نزدیکان امام خمینی(ره) در دوران اقامت ایشان در شهر نجف بود، سال ۱۳۹۳ نشان افتخار جهادگر عرصه فرهنگ و هنر را دریافت کرد.