«آنام» قصه‌ای از گذشته است که پای ماجراهای آن تا امروز کشیده می‌شود و زخم‌های عمیقی که شخصیت‌های این روایت سال‌ها با خود حمل کردند به مرور سر باز می‌کند. شیوه سریال برای روایت، فلاش‌بک است و به این طریق مخاطبان را با دیروز شخصیت‌های قصه آشنا می‌کند. مادری بیمار که پس از سال‌ها دختر گمشده‌اش را پیدا می‌کند در قامت شخصیتی دروغین خود را به فرزند نزدیک می‌کند تا بتواند در روزهای پایانی حیاتش، کنار او باشد اما کم‌کم رازش برملا و دختر از ریشه‌های خود خبردار می‌شود و تصوراتی که او از زندگی و خانواده‌اش تا امروز داشته است بر هم می‌خورد. به نظر می‌رسد خط اصلی قصه برای درگیر کردن مخاطبان کافی باشد اما خرده داستان‌هایی هم هست که برخی از آنها از مسیر اصلی جا می‌ماند و اساسا بودنشان در فیلمنامه توجیه چندانی ندارد. پرداختن به مشکلات مالی پدر خانواده از این جمله است که گرچه می‌تواند به خودی خود بر کشش این قصه بیفزاید اما در پیوند با خط اصلی آن موفقیت چندانی ندارد.
علاوه بر این، می‌توان به اطلاعاتی اشاره کرد که در زمینه ناباروری در طول سریال به مخاطبان منتقل می‌شود. هرچند این موضوع یکی از دغدغه‌های شخصیت‌های اصلی است و همچنین با توجه به درگیری بخشی از جمعیت کشور با آن، بیانش می‌تواند دانش مخاطبان را در این زمینه بالا ببرد و آنان را با این مسأله که همچنان با خرافات و اطلاعات ناصواب همراه است به درستی آشنا کند ولی گاهی از روند قصه اصلی بیرون می‌زند و صرفا به برخی دیالوگ‌های آموزشی بدل می‌شود که مخاطبان در میان بعضی قسمت‌ها شاهدش هستند. همین موضوع گاهی یکدستی فیلمنامه را مخدوش و ذهن مخاطب را از تمرکز روی ماجراهای اصلی به بیراهه می‌کشاند.
با تمام اینها آنام از جمله سریال‌های پربیننده تلویزیون است که در زمان پخش خود از شبکه سه سیما، بینندگانی را جذب کرد و همچنان بازپخش آن هم از شبکه آی‌فیلم به مدد قصه‌ای گیرا و بازیگران چهره‌ای چون گلچهره سجادیه، زنده‌یاد سیروس گرجستانی و... دیده می‌شود.

زهره شریفیان - گروه رسانه